Przegląd nowości

Włoszka z Algieru ucieka do Krakowa albo Rossiniada 2024 rozpoczęta

Szczegóły

Opublikowano: środa, 26, czerwiec 2024 17:15

Oczekiwałbym też większej brawury na miarę takich odtwórczyń jak Marilyn Horne, Ewa Podleś czy Bożena Zawiślak-Dolny, wykonująca kontraltowe partie w innych operach Rossiniego. Dodatkowy, choć niewątpliwie niezamierzony efekt komiczny, stwarzała różnica wzrostu pomiędzy nią a odtwórcą zakochanego w niej Lindora. Emmanuel Franco jako zdecydowanie komiczny Taddeo posiada baryton o znacznej urodzie, czego potwierdzeniem była aria z chórem Ho un gran peso sulla testa z typowym dla stylu Rossiniego efektem crescenda, występującego również w uwerturze i w innych numerach.

Drugi baryton Francesco Bossi w arii Le femmine d'Italia zwracał uwagę nie tyle głosem, ile wdziękiem w przyjmowaniu póz i poruszaniu się z kocią wręcz zwinnością. Sopran Oksany Wakuły w roli Elwiry niekiedy brzmiał, jak dla mnie, zbyt ostro, ale w końcu to niewielka partia. Solistom sekundował na scenie chór męski Filharmonii Krakowskiej, początkowo nieco spięty w zakresie zadań aktorskich, z czasem coraz lepiej się w nich odnajdujący i najwyraźniej czerpiący z tego satysfakcję.

Libretto Włoszki w Algierze wysnuto najpewniej z ceremonii tureckiej „Mieszczanina szlachcicem“ Molière'a. Tam urządzono tę maskaradę w celu ośmieszenia tytułowego pana Jourdaina i jego wielkopańskich ciągot, obdarzając rzekomo tureckim tytułem „mamamusziego“, tu zaś uknuto całą intrygę, mającą wyprowadzić w pole okrutnego, a w gruncie rzeczy naiwnego bisurmanina, łasego na jakoby zaszczytne miano „papatacciego“. 

• « poprz.
• nast. »