Przegląd nowości

Ojczym, nie macocha, pod znakiem oślego Pegaza

Szczegóły

Opublikowano: wtorek, 25, czerwiec 2024 23:10

Gdyby intrygę opowiedzianą w operze Gioacchina Rossiniego Kopciuszek naginać do aktualnych problemów, którymi żyją ludzie, to znalazłby się powód, aby wyostrzyć samą postać tytułowej bohaterki, która nie ma ojca, nie ma matki, ma tylko siostry, które nie przyznają się do niej. Taki sobie toksyczny związek partnerski. Pojawia się nawet urzędnik z księgą, gdzie zapisano trzy córki barona Don Magnifico, ale pan domu mówi o trzeciej – Umarła.

Reżyserka spektaklu w Polskiej Operze Królewskiej Jitka Stokalska nie wchodzi jednak w kręte ścieżki bieżących dysput politycznych, nie przenosi akcji w czasy współczesne, ale rękami swej scenografki Marleny Skoneczko ubiera bohaterów w XVIII-wieczne kostiumy, paniom na balu zakłada peruki, panom także nie pozwala pokazać prawdziwych włosów. To jej zdaniem ma być tylko walka dobra ze złem w rodzinie, a nie nawalanka między zwaśnionymi plemionami. Nie wyzyskuje również poręcznego symbolu, który przyśnił się baronowi – osła ze skrzydłami.

Lata on co prawda nad sceną, ale nikt nie rzuca słowa Pegaz ani tym bardziej Pegasus, chociaż szpiegowania, podglądania i wszelkiej inwigilacji jest tutaj co nie miara. Mędrzec i filozof Alidoro przychodzi na przeszpiegi w przebraniu żebraka, zaś książę Ramiro też woli dla niepoznaki zamienić się strojem ze swym lokajem, aby wypatrzeć dla siebie odpowiednią zdobycz i poznać stosunki panujące w tej patologicznej rodzinie. Trzeba jednak uczciwie powiedzieć, że w stosunku do Cyrulika sewilskiego czy nawet Włoszki w Algierze, Kopciuszek ma akcję dosyć ospałą, poszczególne sceny są przeciągane do granic wytrzymałości. No cóż, librecista Jacopo Ferretti nie miał do dyspozycji rasowej komedii społecznej Beaumarchais, ale poetycką baśń Perraulta, którą kompozytor opakował pięknie i hojnie śpiewaną muzyką. Aby zapobiec znużeniu publiczności reżyserka do każdej sceny dorzuca garść świetnych pomysłów.

• « poprz.
• nast. »