Przegląd nowości

Ściana nienawiści albo Berlioz i Sasha Waltz oddają sprawiedliwość Shakspeare’owi

Szczegóły

Opublikowano: czwartek, 23, maj 2024 18:50

Po raz drugi Symfonia dramatyczna op. 17 „Romeo i Julia” Hectora Berlioza posłużyła za podkład muzyczny, widowisku w Teatrze Wielkim w Łodzi (poprzednio w 1982 roku w choreografii Graya Veredona), tym razem inaugurując XXVI Łódzkie Spotkania Baletowe. Wcześniej we Francji i szerzej na kontynencie dramaty Williama Shakespeare’a grano w przeróbkach „cywilizujących” barbarzyńskiego Anglika, a więc dostosowujących je do norm estetycznych klasycyzmu.

Romeo i Julia na przykład potrafili kończyć się cudownym ocaleniem kochanków. Berlioz, nieprzytomnie zakochany w Harriet Smithson, angielskiej aktorce szekspirowskiej, poznał je w oryginale. W swojej wersji muzycznej do libretta Émile’a Deschampsa, w solowych i chóralnych partiach wokalnych przywołuje historię zwaśnionych rodów werońskich: Montecchich i Capuletich (pierwsi w jasnych strojach, drudzy w czarnych - kost. Bernd Skodzig) i na przekór im zakochujących się w sobie Romea i Julii, których śmierć dopiero przywiedzie tamtych do opamiętania się i pojednania. Miłość ich samych ukazana została natomiast w ogniwach czysto instrumentalnych.

A jaką wizję zaproponowała prawie dwieście lat później Sasha Waltz? Dyspozytyw do gry czyli sceniczne ukształtowanie przestrzeni (dek. Pia Maier, Thomas Schenk, Sasha Waltz) tworzy zawieszona na linach płaszczyzna nachylona w stronę widowni. W trakcie przedstawienia zmianie ulega jej ustawienie. Wychodząc z teatru i mijając grupkę młodzieży, w głosie chłopca wyczułem pewien zawód, że w ostatniej scenie nie utworzyła krypty grobowej Julii.

• « poprz.
• nast. »