Przegląd nowości

Ściana nienawiści albo Berlioz i Sasha Waltz oddają sprawiedliwość Shakspeare’owi

Szczegóły

Opublikowano: czwartek, 23, maj 2024 18:50

Partie solowe w znacznej mierze  zostały przez Berlioza wywiedzione z deklamacyjnego stylu Christopha Willibalda Glucka, choć w przypadku mezzosopranowej daje znać o sobie dyskretna koloratura. W przeciwieństwie do głosów męskich, którym powierzono konkretne zadania choreograficzne, jej odtwórczyni, Bernadetta Grabias, pozostaje dość statyczna, z rzadka tylko zmieniając usytuowanie na scenie.

Zachowanie tenora Dawida Kwiecińskiego w scherzu królowej Mab odznacza się znaczną ruchliwością, wychodzącą naprzeciw motorycznemu charakterowi tego ustępu muzycznego. Z kolei wcielającemu się w Ojca Laurentego basowi Robertowi Ulatowskiemu towarzyszy sobowtór w osobie tancerza Yukiego Itayi, a mimo to przychodzi mu wykonywać równocześnie ze śpiewem skomplikowane figury, podczas gdy japoński artysta kreśli zawrotne piruety. W przypadku orkiestry, zwłaszcza sekcji skrzypiec, początkowo brakowało mi pożądanej nośności dźwięku, co odnosiło się także do ustawionego poza sceną chóru, późnej wszakże brzmienie uległo wyrównaniu.

Na ogólnym tle wyróżniały się pewne intonacyjne, soczyste akordy puzonów. Pod batutą Rafała Janiaka znaczną efektownością odznaczał  się pojawiający się w partyturze odcinek przybierający toccatową formę. Na słowa uznania zasłużył program starannie zredagowany przez Iwonę Marchewkę, oprócz szkiców o Berliozie i cytatów z jego Pamiętnika, not o artystach, zawierający informacje o wszystkich realizacjach widowisk baletowych na motywie Romea i Julii jakie pojawiały się na scenie łódzkiego Teatru Wielkiego (dwukrotnie Siergieja Prokofiewa i raz Hectora Berlioza).

                                                                  Lesław Czapliński

• « poprz.
• nast. »