Przegląd nowości

O „chemicznej” muzyce

Szczegóły

Opublikowano: piątek, 26, kwiecień 2024 20:59

Czyli w jaki sposób?

– Otóż te bardzo wysokie częstości podzieliłem przez dwa do potęgi 36 a następnie ustaliłem nazwy dźwięków odpowiadających otrzymanym niskim częstościom. Dzielenie przez dwa do potęgi 36 matematycznie jest równoważne dzieleniu przez dwa 36 razy, natomiast muzycznie dzielenie przez dwa oznacza przenoszenie dźwięku o oktawę w dół, przy czym zachowana jest nazwa dźwięku. 

W ten sposób „przetłumaczyłem” drgania cząsteczki wody i ustaliłem, że są one bliskie dźwiękom:  f i (o oktawę wyżej) fis oraz g. Na tamtym wykładzie wyjaśniłem słuchaczom, że to nie jest muzyka wody. Żeby powstała jakakolwiek melodia, trzeba jeszcze ustawić kolejność tych dźwięków i względne czasy trwania, a to musiałem zrobić ja. 

Ale można te dźwięki zagrać jako akord.

– Właśnie tak zrobiłem, czyli zaprezentowałem audytorium te trzy dźwięki zagrane jednocześnie, co daje pewne współbrzmienie, harmonię. Wiemy, że współbrzmienia mogą być konsonansowe, przyjemne dla ucha, lub dysonansowe, a rodzaj współbrzmienia zależy jedynie od proporcji między częstościami dźwięków. Ja, dzieląc wszystkie częstości drgań wody zawsze przez taką samą liczbę (dwa do potęgi 36), idealnie zachowałem proporcje pomiędzy nimi, czyli zachowałem, przeniosłem do zakresu słyszalnego ich harmonię.

Jak brzmi cząsteczka wody, gdy dźwięki zagrane są jednocześnie?

– Dysonansowo.

Sprawdzał Pan też inne cząsteczki?

– Oczywiście. Cząsteczka dwutlenku węgla brzmi znacznie lepiej, przyjaźniej dla ucha, zawiera bowiem dwie trzecie akordu G-dur lub h-moll.

A najładniej brzmiąca?

To jon azotanowy obecny na przykład w azotanie potasu, czyli soli peklowej. Jon ma bardzo ładny, symetryczny kształt trójkąta równobocznego, a wydaje harmonijne, molowe brzmienie pełnego akordu dis-moll lub es-moll, jak kto woli. Ciekawe są też drgania w krzemianach. W brzmieniu mają akord B-dur septymowy. 

• « poprz.
• nast. »