Przegląd nowości

Nędza sierot w dramacie Brittena

Szczegóły

Opublikowano: wtorek, 27, czerwiec 2023 20:38

Każdy widzi to, co chce zobaczyć. Ja najbardziej przejęłam się losem sierot, pensjonariuszy przytułków, ochronek i domów dziecka w krajach anglosaskich. O tym mówi nam opera Benjamina Brittena Peter Grimes. Wystarczy przeczytać szkolną lekturę do klasy 4, Anię z Zielonego Wzgórza, aby wyobrazić sobie jaki nędzny i tragiczny los czekał dziewczynkę o imieniu Ania (według nowej, poprawionej wersji Anne), gdyby omyłkowo nie trafiła na bezdzietną Marylę. Odbicie takiej perspektywy, tyle że w odniesieniu do chłopców, mamy w operze, której inscenizacji podjął się w Teatrze Wielkim – Operze Narodowej Mariusz Treliński.

William i John byli „wypożyczonymi z ochronki” pomocnikami rybaka Petera Grimesa. Niestety nie przeżyli praktyki u szypra, który nie szczędził im razów i brutalnych reakcji zapominając o tym, że były to słabe i niedożywione dzieci. Jednocześnie cała wioska ksenofobicznie nastawiona do wyalienowanego Grimesa z góry wykluczała go ze swojej społeczności i napędzała przez swoją nienawiść jego potrzebę odwetu. Treliński nam to pokazał po mistrzowsku, wiarygodnie i przekonująco.

Była to bodaj pierwsza opera, w której nasz znakomity twórca zastosował dosyć tradycyjną metodę (za którą otrzymałby pochwałę od b. dyrektora Sławomira Pietrasa). Powiedział bowiem, że Petera Grimesa powinien „odtworzyć tak jak został napisany, prawie niczego nie interpretując”. Słowo „prawie” jest tutaj dosyć rozciągliwe, bo pojawiły się w operze „rozpustne bankiety” w stylu wesela w inscenizacji moniuszkowskiej Halki, czy próba linczu w przebraniach Ku-Klux-Klanu z zamianą na taniec derwiszów (kostiumy Marek Adamski i choreografia Jacek Przybyłowicz). Ale to są tylko zwracające uwagę drobne szczegóły wizualne, bo ogólnie nastrój przedstawienia buduje muzyka oraz scenografia Borisa Kudlički i projekcje wideo Bartka Maciasa. 

• « poprz.
• nast. »