Przegląd nowości

Nędza sierot w dramacie Brittena

Szczegóły

Opublikowano: wtorek, 27, czerwiec 2023 20:38

Ogromną zaletą jest ciche, działanie teatralnej aparatury przesuwającej fragmenty dekoracji, czy poruszanie się łodzi Petera po gładkiej tafli basenu portowego. Ale nic nie zastąpiłoby dobrze dobranych solistów. Peter Wedd stał się wymarzonym odtwórcą postaci Petera Grimesa, sopran Cornelii Beskow, z potężnym brzmieniem wykonawczyni ról wagnerowskich, okazuje się zarówno łagodny, gdy jest opiekunką, jak i zdecydowany jak „walkiria”, gdy trzeba umieć postawić na swoim.

Wśród pozostałych wykonawców słyszymy kwiat polskiej współczesnej wokalistyki, który już nie raz dał się poznać na tej scenie – Krzysztof Szumański, Mateusz Zajdel, Wanda Franek, Dariusz Machej, Jadwiga Postrożna, Aleksander Kunach, Szymon Komasa, Lukas Jakobski, choć często występują za granicą, ale dla premiery opery Brittena w Warszawie znaleźli czas i siły, i stworzyli pod okiem Mariusza Trelińskiego krwiste, wyraziste postacie sceniczne. Jednak zasadnicza oś sukcesu opery, która nawet na czwartym z kolei przedstawieniu potrafiła zgromadzić komplet publiczności, tkwi w muzyce, w umiejętnym rozłożeniu akcentów, w równoległym prowadzeniu akcji w kilku miejscach, np. w wiejskim kościółku i na morskim brzegu, albo w sądzie i w miejscowym pubie.

To jest mistrzostwo łączenia w muzyce kilku sprzecznych nieraz ze sobą wątków, i niebywała sztuka posługiwania się chórem zarówno jako zbiorowością morskiej osady, jak i głosem sumienia, absolutu, najwyższym autorytetem. Powinniśmy być dumni, że stołeczny Teatr Wielki ma potencjał do wykonania tak trudnego, wieloznacznego i przejmującego emocjonalnie dzieła. Że ma orkiestrę, dyrygenta, reżysera, scenografa itd., którzy tworzą widowiska muzyczne na światowym poziomie. Należy tylko żałować że Benjamin Britten nie był Polakiem. Chociaż z tym nigdy nie wiadomo...

                                                                          Joanna Tumiłowicz

• « poprz.
• nast. »