Przegląd nowości

„Maria Stuarda” Donizettiego w Grand Théâtre de Genève

Szczegóły

Opublikowano: piątek, 30, grudzień 2022 17:48

Brak precyzji i plastyczności w wokalizach, jakby uwięziony i bezbarwnie brzmiący głos, krótki oddech i pozbawiona swobody góra skali oraz liczne nieczystości w zakresie intonacji przynoszą duże rozczarowanie. Wielka to szkoda, albowiem w repertuarze barokowym artystka ta jest niekwestionowaną i jasno świecącą gwiazdą. Poważne zastrzeżenia budzi też występ w roli Elżbiety francusko-duńskiej sopranistki Elsy Dresig, pozbawionej scenicznej osobowości oraz irytującej brakiem jakiejkolwiek próby niuansowania kolejnych fraz.

Wydaje się, że obie artystki mają duże problemy z odnalezieniem się w nie dla wszystkich śpiewaków dostępnej estetyce stylu belcanto. Nieco lepiej sobie w tym zakresie radzi ucieleśniający Leicestera Edgardo Rocha, nawet jeśli jego ujmującemu atrakcyjną barwą tenorowi brakuje nieraz odpowiedniej mocy.

W tym kontekście paradoksalnie najlepiej wypadają wykonawcy ról drugoplanowych: Simone Savio (Cecil), Nicolas Ulivieri (Talbot) i Ena Pongrac (Anna). Tradycyjnie już świetnie prezentuje się spójnie, gęsto i soczyście brzmiący chór. Niestety nie można powiedzieć tego samego o Orchestre de la Suisse Romande. Pod batutą młodego dyrygenta Andrea Sanguinetiego brzmi ona nieprzyjemnie płasko, bez tak bardzo tu oczekiwanego wigoru i pod względem technicznym wyjątkowo nieprecyzyjnie. Trudno w tej „pustej” grze dostrzec jakikolwiek zamysł interpretacyjny, zarys idei muzycznych czy chęć wspierania na ogół pozostawionych samym sobie solistów. Doprawdy trudno wpisać tę realizację na listę sukcesów, do których genewska placówka od tak wielu lat zdążyła już przyzwyczaić swoją wierną publiczność.

                                                                             Leszek Bernat

• « poprz.
• nast. »