Przegląd nowości

„Maria Stuarda” Donizettiego w Grand Théâtre de Genève

Szczegóły

Opublikowano: piątek, 30, grudzień 2022 17:48

O ten wymyślony przez samą siebie pozytywny i wzbudzający współczucie - chociaż fałszywy - wizerunek niewinnej ofiary i męczennicy dba nawet w scenie śmierci, filmowanej na jej życzenie przez dwóch kręcących się po scenie kamerzystów.  W swojej wizji reżyserka mniej uwagi poświęca postaciom męskim, z jednym wszakże wyjątkiem, dotyczącym Leicestera. Wbrew jego dość banalnemu portretowi, nakreślonemu w libretcie, w omawianej inscenizacji staje się on rodzajem pewnego siebie utrzymanka, ryzykującego popadnięcie w niełaskę, ale zarazem świadomego siły swego erotycznego oddziaływania na Elżbietę.

Wyraźnie owej siły nadużywa i testuje granicę, której nie powinien już przekraczać. Widać też, że rola faworyta przestaje mu odpowiadać i dlatego zwraca się w stronę Marii, która może mu pomóc odnaleźć sens życia. W omawianej operze Donizettiego walka o władzę zostaje sprowadzona do miłosnych intryg, ale Clément stara się w swojej inscenizacji wykazać, że obie te sfery nieustannie się przenikają.

Nie brakuje tutaj zatem ciekawych tropów interpretacyjnych (jak choćby wyreżyserowanie przez Marię sceny swojej egzekucji), ale nie są one zawsze konsekwentnie rozwijane. W dodatku ich często niepotrzebne zagmatwanie nie ułatwia widzowi odczytania intencji inscenizatorki. Poważne wątpliwości budzi też poziom muzyczny nowej realizacji, począwszy od zdecydowanie nietrafionej obsady wykonawczej.  Jeśli nawet bowiem kreująca tytułową rolę francuska mezzosopranistka Stéphanie d’Oustrac wzbudza uznanie scenicznym zaangażowaniem i wzorową artykulacją, to już sama partia Marii nastręcza jej poważne trudności. 

• « poprz.
• nast. »