Przegląd nowości

„Tosca“: powiew nowego

Szczegóły

Opublikowano: wtorek, 13, grudzień 2022 18:56

Środkowy pozostał wierny kształtowi jaki nadała mu scenografka Barbara Kędzierska, czyniąc purpurę (ściany gabinetu Scarpii, obicia mebli) i szkarłat (suknia Toski, surdut Scarpii) dominującymi tonacjami kolorystycznymi, przywołującymi panujący w nim duszny klimat, skoro akcja ogniskuje się wokół okrutnych tortur zadawanych Cavaradossiemu¸ co zostaje dodatkowo wzmocnione przez oświetlenie¸ od czasu do czasu wywołujące wrażenie unoszących się oparów krwi.

Mnie natomiast najbardziej przypadło do gustu przyciemnienie sceny, kiedy przychodzi czas na arię tytułowej bohaterki Vissi d'arte, vissi d'amore, koncentrując światło na jej postaci, a co za tym idzie skupiając całą uwagę na śpiewie solistki. A Ewa Vesin wykonała ją z wielką maestrią, łącząc wrażliwość z kulturą muzyczną, wydobywając całą gamę uczuć za pomocą głosu, jego modulowania i dobierania zróżnicowanych barw, a także wyrównanego brzmienia również w dynamice forte.

W innych momentach doradzałbym jednak stonowanie tego środka wyrazu, zwłaszcza w ustępach pozbawionych kantylenowego kształtowania frazy. Niedawno artystka była Toską w Operze Rzymskiej, a więc tam, gdzie zaczęły się dzieje sceniczne tego dzieła. Gruzińskiego tenora Giorgi Sturuę uznać można za w pełni predestynowanego do partii Cavaradossiego. Dysponuje głosem, który dojrzewał w słonecznej kulturze wina, a więc odznacza się rozległym ambitusem i dźwięcznością, a artysta unika przy tym wszelkiej forsowności. Wręcz przeciwnie, często ucieka się do efektu fil di voce, czyli ściszania, na przykład w arii E lucevan le stelle. 

• « poprz.
• nast. »