Przegląd nowości

Kto powiedział, że tylko nuty mają prawo głosu?

Szczegóły

Opublikowano: niedziela, 27, listopad 2022 17:24

Czy to oznacza deprecjację dorobku dramatycznego naszego geniusza, porównywanego nawet dzięki jego wielowarsztatowości artystycznej, z Leonardem da Vinci? Wszak przypomniano, że artysta, tj. kompozytor i dramaturg miał w swoim mieszkanku w Salzburgu dwa biurka – na jednym pisał muzykę, na drugim sztuki teatralne. Niestety nie wiemy do dziś, które z biurek było bardziej okazałe. Być może więcej papierów było w stanie pomieścić biurko muzyczne, bo pewnie na nim powstawały także „grafikolaże" czyli graficzne partytury, z których przecież zagrać się nie dało, można się było co najwyżej niezobowiązująco inspirować. 

Tak więc na 14. Erze Schaeffera przeważała zdecydowanie muzyka i to muzyka improwizowana, sprowadzono grono znakomitości, również świetnie przygotowanych warsztatowo, którzy tworzyli na poczekaniu utwory „a la Schaeffer”, bo kompozytor także lubił sobie poimprowizować przy fortepianie. W tym sensie 14. Era była poważna, przypominająca wręcz konferencję naukową z dwoma umieszczonymi po bokach sceny prelegentami-wykładowcami – Elżbietą Nagel i Robertem Czebotarem.

Wnętrze sceny wypełniała elektronika i rozmaite instrumenty – klawisze oraz elektroniczne basy Pawła Tomaszewskiego, wokal i flet Kaji Mianowanej, perkusja Dano Soltisa, skrzypce Łukasza Czekały, trąbka (kornet) i elektroniczne dziwactwa Alberta Stensena, wibrafon, kalimba Bernarda Maseli, oraz zjawiska głosowe zwane beatboxem, gdzie dźwięki wydobywa się przy pomocy ust, języka, krtani, gardła czy przepony – tu gwiazdorski popis w stylu jednego z wykonawców „Akademii policyjnej” dał Andy Ninvalle Stewlocks da StutterBug. Wreszcie pora na przedstawienie „gwoździa programu” – Seana Palmera, Brytyjczyka, aktora z inklinacjami muzyczno-jazzowymi, który wziął na siebie zadanie przeprowadzenia happeningu muzycznego z udziałem publiczności.

• « poprz.
• nast. »