Postanowiłem przeżyć! Zachorowałem!

Szczegóły

Opublikowano: poniedziałek, 29, czerwiec 2026 06:49

Pietras Sławomir

Postanowiłem się leczyć, co wypadło aż w czterech szpitalach. Na szczęście dostałem się w ręce doktora nauk medycznych Tomasza Dei, który przy stole operacyjnym szpitala MSWiA w Poznaniu czyni cuda, a więc ja takim cudem zostałem objęty. Dysponuje przy tym najsprawniejszym zespołem pomocniczym, z jakim się zetknąłem. O pozostałych pisać będę na razie anonimowo, bo jeszcze nie wyzdrowiałem.

Po nocach śni mi się szyderczy śmiech pewnej pielęgniarki od zawieszania kroplówek, która na moje błagania o specyfik na swędzenie w lewej stopie z ironią stwierdziła, że taki nie istnieje. Cierpiałem całą noc. W uszach dźwięczały mi słowa tej złowieszczej kobiety. Rano inna pielęgniarka wysmarowała mi nogę takim właśnie specyfikiem i w niecałe trzy minuty swędzenie ustało.

W swym długim już i barwnym życiu zawodowym zdarzało mi się porównywać metody organizacyjne, styl pracy, wzajemne stosunki i reakcje zachodzące między poszczególnymi grupami pracowników. Takie porównania mogę stosować, opierając się jedynie na wiedzy i doświadczeniu pochodzących z czasu kierowania aż sześcioma zespołami teatralnymi, z których każdy posiadał pion administracyjny, techniczny, księgowość, zespoły artystyczne (analogiczna produkcja) i fachowców od obsługi widzów.

Rezultaty działań szpitala liczą się – ale nie wyłącznie – kiedy pacjent zdrowieje. W moim przypadku tak się właśnie dzieje, głównie za przyczyną lekarzy. Próbuję zdrowieć w atmosferze huku, pokrzykiwań, ciągłych zbędnych dyskusji i mówienia do pacjenta na ty. Na moje pytania, dlaczego Pani pielęgniarka mówi tak głośno, otrzymałem odpowiedź, że część pacjentów nie słyszy. Na próby ustalenia, którzy pacjenci nie słyszą, nie otrzymałem odpowiedzi, więc nadal drzemy się do siebie na chwałę służby zdrowia.

• « poprz.
• nast. »