Gwiazdy operowe na polskim niebie

Szczegóły

Opublikowano: poniedziałek, 22, grudzień 2025 06:22

Pietras Sławomir

No i wreszcie soprany, którym repertuar i wirtuozeria pozwalały najbardziej i najczęściej być gwiazdami na operowym niebie. Wśród sporego grona reprezentantek tego wokalnego gatunku mam ochotę wyróżnić dramatyczne głosy Krystyny Jamroz i Hanny Rumowskiej-Machnikowskiej, liryko-koloraturę Haliny Słonickiej i posiadaczkę uniwersalnego głosu sopranowego Barbarę Zagórzankę. Pierwsza z nich osiadła w Warszawie mając już za sobą szczytowe osiągnięcia we Wrocławiu (Gioconda, Aida i Jolanta) i Poznaniu (Turandot, Manru, Konsul). Ale i tutaj w stolicy błysnęła swym wielkim talentem i dramatyzmem sopranu śpiewając m. in. w Don Carlosie, Otellu, Diabłach z Loudun, Odprawie posłów greckich i Trojankach. Hanna Rumowska-Machnikowska, najdłużej wierna warszawskiej scenie, to sopran dramatyczny niezwykłej urody, jakby stworzony do śpiewania Halki, Aidy, Toski, Elektry, Lizy czy Senty, czym zjednywała sobie entuzjazm operomanów całej Polski. 

Mając do dyspozycji jedynie skromne ramy niniejszego felietonu, decyduję się wymienić wśród gwiazd Opery Narodowej dwa soprany lżejszego autoramentu; Halinę Słonicką i Barbarę Zagórzankę. Pierwsza zachwycała mnie jako Hrabina Moniuszki i Traviata Verdiego. Druga imponowała techniką i rozmiarami głosu, pozwalającym na śpiewanie wszystkiego, co napisano na sopran; od koloratury, liryki, aż po partie dramatyczne. 

Obie gwiazdy pozostawiły polskiej operze świetnie wykształcone córki. Słonicka – Annę Marchwińską, doskonałą pianistkę-repetytorkę, a Zagórzanka – Tatianę Pożarską, śpiewaczkę, z którą pracowałem w Poznaniu, ale coś się jej odwidziało i porzuciła to zajęcie.

Na zakończenie dwa słowa o gwiazdach baletowych. Oczywiście przede wszystkim Stanisław Szymański, o którym powinno się napisać książkę. Ale również Gerard Wilk, który zanim wyjechał w świat wpuścił do wykonawstwa baletowego powiew współczesności. Poza tym młodsze gwiazdy: Waldemar Wołk-Karaczewski, Ireneusz Wiśniewski, Łukasz Gruziel, Tadeusz Matacz, Sławomir Woźniak, a z balerin nieodżałowana Ewa Głowacka, Barbara Rajska, Jolanta Rybarska, że zbliżę się wspomnieniem do niedawnych czasów.

Wszystko to jednak zbyt powierzchowne, zdawkowe i niekompletne. Kończę więc w nadziei, że ktoś powróci do tych tematów, bo opera i balet to przede wszystkim gwiazdy, a nie tylko rozszalali reżyserzy i zbyt często zwariowani współcześni kompozytorzy.

                                                              Sławomir Pietras

• « poprz.
• nast. »