Wykastrowana „Hrabina“ w Poznaniu

Szczegóły

Opublikowano: poniedziałek, 27, październik 2025 06:32

Pietras Sławomir

Według libretta akcja rozgrywa się w czasach stanisławowskich i jest satyrą na modę francuską w kontekście tradycji szlacheckiej. Ale nie u pani Sofulak, która wymyśliła sobie podtytuł „Sen niepodległej Polski”, „Karuzelę historii”, „Trzy oniryczne odsłony Rzeczypospolitych”…, walkę o prawa kobiet (sic!) i tym podobne dyrdymały, niemające nic wspólnego ze zgrabną moniuszkowską komedią, utrzymaną w stylu singspielu i zabawnie piętnującą niektóre nasze cechy narodowe.

Ale nie u pani Sofulak, która naraziła poznańską Operę na kolejną moniuszkowską, tym razem również kosztowną wsypę, proponując kastrację Hrabiny, czemu powinna przeciwstawić się dyrektorka, ale się po prostu na tym nie zna! Nie pomoże tu organizowanie naprędce Festiwalu Moniuszki po tym, jak nie pamiętało się o obchodach 100. lecia Opery Polskiej w Poznaniu i teraz usiłuje się obchodzić 115. lecie twierdząc, że „Festiwal Moniuszki zrodził się z potrzeby pielęgnowania dorobku patrona Teatru Wielkiego”. To obłudne twierdzenie jest bardziej tragiczne niż Halka i Paria, a zarazem bardziej komiczne niż Straszny dwór i Hrabina.

Oglądałem drugie przedstawienie, po którym zaplanowano jeszcze dwa przed zdjęciem z afisza. Monstrualna, ciężka dekoracja, nieustannie wirująca po obrotowej scenie, mnóstwo pracochłonnych i kosztownych kostiumów, w których artyści chóru poruszali się przebrani – nie wiedzieć czemu – za transwestytów i nie wiadomo za co… W akcie II (Bal u Posejdona) orkiestra grała piękną i długą muzykę baletową, a chór odstawiał nudną pantomimę zastępując artystów baletu, którzy według intencji twórców powinni być atrakcją tego przedstawienia.

Wśród solistów zdecydowanie wyróżniam Małgorzatę Olejniczak-Worobiej w koloraturowej arii Panny Ewy, zaśpiewanej na poziomie światowym. Aleksandra Orłowska jest zapewne dobrą, liryczną, w dodatku urodziwą śpiewaczką, ale partia Hrabiny zdecydowanie przerasta możliwości jej głosu. Śpiewająca Bronię Magdalena Pluta posiada interesujący mezzosopran, ale postać która stworzyła nie ma nic wspólnego z intencjami kompozytora i librecisty. To samo można powiedzieć o wybitnym basie Wojciechu Gierlachu, którego rola Podczaszyca została tekstowo doszczętnie wykastrowana ze szkodą dla dzieła. Podobał mi się Łukasz Załęski jako Kazimierz i Rafał Korpik w roli Chorążego, a nie bardzo Rafał Żurek jako Dzidzi, tego dnia bez głosu, jeśli w ogóle go posiada.

Damskie grono realizatorek tej zawstydzającej kastracji uzupełniała dyrygentka Katarzyna Tomala-Jedynak do której nie mam zastrzeżeń zwłaszcza, że właśnie objęła stanowisko kierownika orkiestry.

                                                                      Sławomir Pietras

• « poprz.
• nast. »