„Katia Kabanowa“ i nasz człowiek w Pradze

Szczegóły

Opublikowano: poniedziałek, 15, wrzesień 2025 06:21

Pietras Sławomir

Był nim Filip Barankiewicz, wybitny solista, od roku 2017 dyrektor artystyczny Baletu Teatru Narodowego w Pradze. Zanim objął to stanowisko, jako gwiazda Baletu Stuttgardzkiego tańczył niemal w całej Europie takie role jak Colas w Córce źle strzeżonej, Leński w Onieginie, Zygfryd w Jeziorze łabędzim, Petruchio w Poskromieniu złośnicy, Książę w Śpiącej królewnie, Offenbach w Gaité Parisienne, Basilia w Don Kichocie, czy Romea w Romeo i Julii.

Najpierw ukończył warszawską Szkołę Baletową (1995), gdzie notabene uczyłem go historii tańca. Będąc synem pierwszego solisty baletu Teatru Wielkiego w Warszawie Jerzego Barankiewicza jako dziecko oglądał zaproszony przeze mnie na uroczystą Galę Baletową duet Marcia Haydée – John Neumeier, którzy zatańczyli wtedy specjalnie dla nich stworzoną przez Maurice Béjarta choreografię wg. Krzeseł Eugena Ionesco.

Teraz opowiada, że był to moment, w którym zdecydował się zostać tancerzem mimo, iż ojciec się temu sprzeciwiał. Zauroczenie postaciami Marcii Haydée i Johna Neumeiera towarzyszy mu do dziś, chociaż ciągle ma do czynienia z takimi choreografami, jak John Cranco, Glen Tetley, Jiȑi Kylian, Kenneth MacMilan, czy Frederick Ashton.

Gdy nam o tym wszystkim opowiadał, wśród zadawanych mu licznych pytań odezwałem się znienacka: – A kiedy Ty zadebiutujesz jako choreograf? Zdumiony usłyszałem następującą odpowiedź: – „Najdalej w przyszłym sezonie, ale nie mogę jeszcze powiedzieć o czym to będzie”.

Mamy do czynienia z artystą wyedukowanym w międzynarodowych ośrodkach tańca, doskonale obeznanym z repertuarem światowym i posiadającym rozległe kontakty profesjonalne. Poza tym udowodnił swe rzetelne umiejętności w kierowaniu przeszło 80. osobowym zespołem baletowym. Mówi się powszechnie, że Czeski Balet Narodowy podniesiony został przez niego do rangi i poziomu, jakiego nigdy przedtem nie posiadał.

Melomani spod znaku Grand Touru byli wręcz zachwyceni tym spotkaniem, a ja dyskretnie wzruszony, rozmawiając z dojrzałym i doświadczonym już partnerem, który twierdzi, że w dzieciństwie siadywał mi na kolanach podczas spotkań z przyjaźniącymi się ze mną rodzicami. Przed pożegnaniem dowiedzieliśmy się, że Balet Narodnego Divadla na zaproszenie naszej Opery Narodowej przyjedzie w listopadzie do Warszawy, aby zaprezentować jeden ze spektakli repertuaru. Grand Tour obiecuje zaś zorganizować wkrótce wyprawę do Pragi na niegraną u nas (a szkoda!) Manon – balet z muzyką Julesa Masseneta, a potem na debiut choreograficzny Filipa, co należy zabezpieczyć stosowną rezerwacją w Grand Tourze już teraz.

                                                                 Sławomir Pietras

• « poprz.
• nast. »