Coś do czytania, słuchania i oglądania...

Szczegóły

Opublikowano: poniedziałek, 02, grudzień 2024 06:35

Pietras Sławomir

Tak wygląda moja oferta na przedwojenne czytanie czegoś wartościowego. Natomiast do słuchania rekomenduję – pro domo sua – mój cykl comiesięcznych wieczorów w nowej siedzibie Polskiego Teatru Tańca, podczas których omawiam życie i twórczość najwybitniejszych polskich choreografów XX wieku. Mówiłem już o Niżyńskim, Wójcikowskim, Parnellu a w najbliższych miesiącach będzie o Miszczyku, Paplińskim, Kaplińskim, Jarzynównie-Sobczak, Kujawie, Borkowskim, Grucy i Drzewieckim.

Robię to już teraz, bo pod okupacją ruską będzie to zabronione. Okupanci ze Wschodu nie pozwolą zapewne również na oglądanie amerykańskich musicali. Dumny ze wszystkiego, co dzieje się w poznańskim Teatrze Muzycznym zaprowadzam moich gości z Warszawy, Wrocławia, Łodzi, czy rodzinnego Zagłębia Dąbrowskiego na ostatnią premierę Drogi Ewanie Hansenie, którą zachwycałem się już w moim felietonie.

Na kolejnym spektaklu 16 listopada po raz pierwszy widziałem nowych odtwórców solowych ról, którzy wzbudzili moje uznanie. Byli to Iga Klein, Katarzyna Tapek, Agnieszka Wawrzyniak, Radosław Elis i Seweryn Wieczorek, a przede wszystkim Maciej Badurka w roli tytułowej. Ten imponująco wykształcony solista musicalowy, zarówno muzycznie, wokalnie, jak i aktorsko, przybył do Poznania z Teatru Muzycznego w Gdyni. Posiada wysokiej klasy umiejętności dialogowania, swobodnie porusza się po scenie i jest właśnie takim solistą, o jakich marzyła Danuta Baduszkowa i jakich kształciła w swoim gdyńskim Studio.

Codzienność poznańskiego Teatru Muzycznego to nie tylko ciekawy i oryginalny repertuar, utalentowani wykonawcy, wysoki poziom muzyczny, sprawna obsługa sceny i profesjonalna reżyseria świateł. To także nienaganna obsługa widowni, sprawna kasa biletowa, dobrze funkcjonujący bufet i stoisko z wydawnictwami.

Mało tego, między 21 a 27 listopada odbywa się już trzecia edycja festiwalu CZAS NA TEATR. W tym roku – jak pisze w programie dyr. Przemysław Kieliszewski – „chcemy w sposób szczególny rozmawiać o terapeutycznym wpływie (musicali) na odbiorców”. Poza spektaklem o Hansenie, konferencją „Terapia w musicalu”, Galerią kostiumów, Galą musicalową, kilkoma jeszcze innymi spektaklami z przewagą repertuaru poznańskiego, będzie można obejrzeć produkcję warszawskiej ROMY i teatru Rampa, Wrocławskiego Capitolu oraz Teatrów Muzycznych z Gdyni, Łodzi, Chorzowa i … Berlina.

Wszystko to przemawia za jak najszybszym otwarciem nowego gmachu Teatru Muzycznego w Poznaniu. Za Niemców w jego obecnej siedzibie było Gestapo. Czyżby za Ruskich zainstaluje się tam putinowska odmiana NKWD? Mnie wtedy w Poznaniu już nie będzie. Pójdę do partyzantki, albo … prosto do Nieba!

                                                                               Sławomir Pietras

• « poprz.
• nast. »