Manon Lescaut w Torre del Lago

Szczegóły

Opublikowano: poniedziałek, 19, sierpień 2024 07:09

Pietras Sławomir

Festiwal Giacomo Pucciniego od 70 lat odbywa się w porze letniej w toskańskim Torre del Lago, niewielkiej mieścinie między Pizą, a Luccą, gdzie urodził się kompozytor, a kiedy zaczął już pracę nad swymi najważniejszymi dziełami, osiadł w Torre del Lago nad jeziorem, terenem łowieckim, z jak na owe czasy nowoczesną łodzią motorową i zmienianymi co sezon automobilami. Tutaj spędzał sezony letnie, a w pozostałe miesiące wyjeżdżał tam, gdzie odbywały się pierwsze wykonania Cyganerii (Turyn), Madama Butterfly (Mediolan i Brescia), Toski (Rzym), Dziewczyna z Zachodu, i Tryptyku Płaszcz, Siostra Angelika, Giani Schicchi (Nowy Jork). 

Obecnie w programie jubileuszowego festiwalu (w setną rocznicę śmierci Kompozytora) znalazły się praktycznie nie wykonywane już nigdzie wczesne opery Mistrza. Willidy i Edgar, a poza tym często goszczona tu Cyganeria, Tosca i Turandot, a o wiele rzadziej Manon Lescaut. 

Właśnie dlatego Grand Tour wybrał dla nas to ostatnie dzieło, którym dyrygowała młoda włoska mistrzyni batuty Beatrice Venezi, zaprzeczając poglądom – pochodzącym zresztą głownie z Italii – że dyrygowanie dziełami Pucciniego, to szczególnie męska sprawa. Ta urodziwa młoda dama świetnie interpretowała młodzieńcze dzieło Mistrza z Lucci, pozwalając solistom swobodnie wyśpiewać długie frazy, precyzyjnie wyemitować muzyczne dialogi, a orkiestrze zachować należyte proporcje brzmienia, mimo nieznacznych braków w składzie kwintetu i instrumentów dętych – blaszanych.

Rolę tytułową śpiewała Alessandra Di Giorgio, sopran liryczny, ale w momentach dramatycznych brzmiący ekspresyjnie, piękną barwą głosu, postaciowo urodziwa, pełna wdzięku z używaniem wielu uroczych środków operowej gry aktorskiej.

W ostatniej chwili zapowiedziano zmianę w obsadzie Kawalera Des Grieux. Z powodu nagłej niedyspozycji zamiast Francesca Pio Gallaso wystąpił tenor Andeka Gorrotxategi. Siedzący obok mnie polski tenor Sylwester Kostecki ocenił nagłe zastępstwo greckiego kolegi niezwykle pozytywnie, co mnie zdziwiło, bo w polskich stosunkach wokalnych zdarza się to niezwykle rzadko. Mnie ten tenor też się podobał. Podziwiałem jego przytomność w działaniach scenicznych, mocne brzmienie dramatycznego głosu, nieco tylko siłowo atakującego górne dźwięki.

• « poprz.
• nast. »