Przegląd nowości

Racine i Rossini i co z tego wynikło?

Szczegóły

Opublikowano: wtorek, 19, lipiec 2022 18:10

To ten trzeci wspomniany tenor. Orkiestra Filharmonii Krakowskiej pod dyrekcją Antonina Foglianiego dostarczyła prawdziwie symfonicznej oprawy instrumentalnej. Może jedynie brakowało pewności waltorniom w chórze łowczyń Dall'Oriente l'astro del giorno, powstałym na dwa lata przed tym strzelców z opery Carla Marii Webera. Mimo że w sali koncertowej, to mieliśmy do czynienia z pełną inscenizacją Jochena Schönlebera.

Dekoracje składały się z geometrycznych, białych płaszczyzn w tle i takich kubów, których boczne ściany w przełomowych momentach akcji służyły za ekrany dla projekcji, na przykład płonącej Troi. Kobiece kostiumy do pewnego stopnia stylizowane były na antyczne lub uchodzące za takowe, męskie natomiast składały się z bliższych w czasie mundurów zmilitaryzowanej dyktatury.

Przewaga czarnych wskazywałaby na faszystowską, ale niebieskie, nam przynajmniej, kojarzyć się mogły z milicyjnymi. Pomysłowość reżyserska, szczególnie niemiecka, często wyczerpuje się na przebraniu w stroje inne niż określone w libretcie, zaniedbuje natomiast pracę z wykonawcami w zakresie precyzyjnego ustalenia zadań aktorskich. Pozostawieni samym sobie, odwołują się oni do operowych sztamp jak chwytanie się za serce, ułatwiające śpiew szerokie rozkładanie ramion czy po prostu taktowanie. Na przeciwległym biegunie sytuuje się szkoła czeska, jeśli nawet staroświecka, to z precyzyjnie opracowanym ruchem scenicznym oraz gestami i mimiką postaci idealnie wyprowadzonymi z partytury i z nią skoordynowanymi.

                                                                         Lesław Czapliński

• « poprz.
• nast. »