Przegląd nowości

„Moc przekleństwa“ albo „Rigoletto“ z MET

Szczegóły

Opublikowano: środa, 02, luty 2022 16:15

Wskazują na to czarne stroje otoczenia Księcia, którego nie zdecydowano się jednak utożsamić z Duce. Po ilości orderów przypiętych do galowego munduru przypomina on raczej jakiegoś operetkowego dyktatora. W tym kontekście Rigoletto jako błazen wydać się może nieco anachroniczny. Azali nie należało przydać mu rysów na przykład dobrego Totò, by utrzymać się w konwencji przywołanej epoki?

Jedynym zarzutem jaki postawiłbym reżyserii, to zbytnie „szwendanie” się postaci w scenach, w których po odjęciu czwartej ściany zatarła się granica pomiędzy zewnętrzem a wnętrzem domostw, wskutek czego nie zawsze w pełni czytelnym pozostaje usytuowanie osób względem siebie. Cieszyły natomiast oko dekoracje Michaela Yeargana, (w tym malowana kurtyna, która zawisła w trakcie antraktu),  a zwłaszcza kostiumy Catherine Zuber, stylizowane ogólnie na lata pięćdziesiąte ubiegłego wieku.

Pod względem wokalnym na pierwszy plan wysunęła się para kochanków: Gilda i Książę. Rosa Feola zaprezentowała wysoką kulturę śpiewu. Szczególnie urzekały w jej wykonaniu eteryczne pianissima oraz lekkość w kreśleniu koloraturowych ozdobników, łącznie z trylem na koniec arii Caro nome. Przejmująco też zabrzmiał w jej wykonaniu wstęp Tutte le feste al tempio do duetu z ojcem w drugim akcie, po tym, jak wskutek brutalnego uwiedzenia przez Księcia, z naiwnego dziewczęcia stała się pozbawioną złudzeń kobietą, która nie chce już więcej być zabawką w rękach mężczyzn: czy to kochanka, czy Rigoletta, który zaledwie od miesiąca odkrył w sobie ojcowskie uczucia.

• « poprz.
• nast. »