Przegląd nowości

Festiwal w Salzburgu 2021: „Cosi fan tutte”

Szczegóły

Opublikowano: poniedziałek, 23, sierpień 2021 15:18

A potem przy kolejnych dziurach w muzyce ogarnęła mnie irytacja. Śpiewacy byli w dobrej formie, więc chyba nie chodziło o oszczędzanie ich. Po prostu kolejna arbitralna decyzja reżysera (w zgodzie z dyrygentką albo bez), któremu czas sceniczny w operze się dłuży albo nie wie, co i jak w trakcie tych arii pokazać. Albo chce za wszelką cenę udowodnić, że jest ważniejszy niż kompozytor i librecista.

Spektakl na największej scenie (Grosses Festspielhaus) ma minimalistyczną scenografię: biała ściana, odcinająca chyba dwie trzecie lub trzy czwarte głębi sceny, z dwojgiem drzwi, a na początku II aktu, który rozgrywa się w ogrodzie, z dużym otworem pośrodku ukazującym drzewo. Scenograf Johannes Leiacker się nie napracował, ale umożliwił koncentrację widza na grze aktorów-śpiewaków. A ci byli aktorsko wręcz fenomenalni. Młodzi (z wyjątkiem don Alfonsa – i  słusznie), urodziwi, żywiołowi i w każdym momencie przekonujący.

Szczególnie wtedy, gdy ukazywali budzącą się fascynację erotyczną do swoich-nie swoich partnerek-partnerów. Po tym co się zdarzyło między Dorabellą i Guglielmem oraz między Fiordiligi i Ferrandem każde zakończenie wydawało się możliwe, czyli również trwała wymiana par. Ale reżyser Christof Loy słusznie zdecydował, że Ferrando powraca do Dorabelli, a Guglielmo do Fiordiligi z morałem, że w życiu wszystko może się zdarzyć, należy wybaczać grzechy i akceptować ludzi takimi, jakimi są biorąc pod uwagę wszystko co wcześniej budowało związek. Kostiumy autorstwa Barbary Drosihn są współczesne, czarne, eleganckie.

• « poprz.
• nast. »