Przegląd nowości

Jedna pani i pięć panien

Szczegóły

Opublikowano: wtorek, 15, grudzień 2020 22:07

Pani Dalloway to jakby angielska wersja Proustowskiej pani Verdurin snobującej się w kierunku światowej elity, z tym, że pani Dalloway ma nieco bliżej do prawdziwej towarzyskiej śmietanki. Piątka z Wilka ujawnia natomiast swoje zróżnicowane cechy w zwierciadle atrakcyjnego i nieco tajemniczego Wiktora (gra go dwóch aktorów w różnym wieku – Adam Nawojczyk i Szymon Czacki), ale w sumie jest to ta sama Dalloway tylko rozpisana na głosy.

Do wszystkich bowiem pasują uniwersalne pytania jakie stawia sobie bohaterka powieści Virginii Woolf: ― Co to jest, ta rzecz, zwana życiem? Jak sobie z nim poradzić – jak je zrozumieć, jak je wieść? Jak pojąć swoją kobiecość w jej wspaniałości i narzucanych jej ograniczeniach? Jak ją realizować i za jaką cenę? Co ciekawe i chyba przypadkowo jeszcze mocniej spinające obie adaptacje literackie, wypada podejście reżyserki Panien z Wilka do tematu.

Agnieszka Glińska, jakby się umówiła z reżyserką scenicznej wersji powieści Woolf Magdaleną Miklasz, bowiem do Iwaszkiewiczowskiej narracji włączyła niektóre kwestie zaczerpnięte z angielskiej pisarki. Czy to oznacza, że oba spektakle tworzą koherentną całość? Raczej nie. Spektakle różnią teatralne instrumenty użyte do zaprezentowania skomplikowanych feministycznych treści. Magdalena Miklasz przy współpracy scenografa Tomasza Walesiaka zbudowała na środku sceny surrealistyczny obrośnięty trawą kurhan, na szczycie którego umieściła coś na kształt wanny z niekompletnie ubraną panią Dalloway w środku (gra ją Agnieszka Roszkowska). Tutaj kłania się eksperymentalny teatr Jerzego Grotowskiego z dodatkowymi tego konsekwencjami. Bohaterka z tego właśnie miejsca wygłasza większość swoich kwestii, a wychodzi z owej wanny, nieco lepiej ubrana, dopiero podczas oczekiwanego przyjęcia odbywającego się pod kurhanem.

• « poprz.
• nast. »