Przegląd nowości

Niebiesko-żółty „Werther”

Szczegóły

Opublikowano: poniedziałek, 19, październik 2020 18:28

Oglądałam przedstawienie z udziałem zaangażowanego do kolejnych edycji Leonardo Caimi i wystarczy powiedzieć, iż nie był to Beczała, choć całość trudnej i dużej roli wykonał od początku do końca, był słyszalny i wyrazisty. Jednak wysokie tony nie były jego mocną stroną. Bardzo dobrze zaprezentowała się Iryna Zhytynska w roli Charlotty, wizualnie szara, jak jej kostium, ale w głosie w wielu chwilach balansująca na granicy dramatyzmu.

Miała wyrażać tłumiony przez obyczaj żar miłosny, była więc chłodna, jej partia rzadko przybierała liryczną miękkość, co dobrze oddawało skrywane uczucia. Nie zawiódł jej sceniczny narzeczony, a później mąż Albert kreowany perfekcyjnie przez odmienionego wizualnie Stanisława Kuflyuka – co ciekawe, oboje z Iryną Zhytynską pochodzą z tego samego miasta na Ukrainie.

On scenicznie wyrażał wszystko to co przyzwoity małżonek tego czasu powinien reprezentować. Bardzo korzystnie spisali się odtwórcy ról pobocznych, również dobrani ze znawstwem i uzupełniający naszą wiedzę o dobrych polskich wokalistach. Myślę tu o Sophie, młodszej siostrze Charlotty w wykonaniu Sylwii Olszyńskiej i o ojcu obu dziewcząt Jerzym Butrynie, bardzo przyzwoicie prowadzącym swój niski głos. I wreszcie w role wspomnianych już „kartonikowych" postaci Schmidta i Johanna wcielili się dwaj młodzi adepci sztuki wokalnej, dobry bas Johann czyli Jasin Rammal-Rykała i bardzo charakterystycznie, wręcz karykaturalnie śpiewający tenor – Jacek Ornafa, jeszcze student III roku warszawskiego Uniwersytetu Muzycznego. W tym zespole Werther zabrzmiał soczyście i przekonująco, stał się solidną, choć efemeryczną pozycją w repertuarze warszawskiej sceny.

                                                                   Joanna Tumiłowicz

• « poprz.
• nast. »