Przegląd nowości

Niebiesko-żółty „Werther”

Szczegóły

Opublikowano: poniedziałek, 19, październik 2020 18:28

Przylgnęły one tak mocno do wyobraźni ówczesnych czytelników, że romantyczna młodzież przełomu XVIII i XIX wieku w Niemczech uznała je za swoje i tak się ubierała. Kroniki mówią też, że wśród tej populacji szerzył się niepokojący zwyczaj samobójstw na skutek nieszczęśliwej, nieodwzajemnionej lub zakazanej miłości. Fakt ten zresztą zapłodnił w czasach zupełnie współczesnych Cezarego Tomaszewskiego autora dramatu Instytut Goethego pokazywanego w ramach Warszawskich Spotkań Teatralnych.

Historia młodego Wertera powtórzyła się wtedy jako farsa. Charakterystyczną ciekawostką wizualną inscenizacji Deckera były jeszcze dwie postacie „przyjaciół domu” Schmidta i Johanna, skrajnie odmienne co do wzrostu (wysoki i niski), ale niemal identyczne w charakteryzacji i ruchach, które niczym papierowe marionetki z chińskiego teatru cieni zwiastują lub komentują różne dramatyczne wydarzenia.

Trudno powiedzieć czy jest to oryginalny pomysł niemieckiego reżysera, czy zapożyczenie z teatru Kantora albo Janusza Wiśniewskiego. Sugerować mogą to także dwie albo trzy scenki zatrzymane w ruchu, jakby ze starego fotoplastykonu. I to właściwie wszystko, co się tyczy inscenizacji. W sferze muzyki warto zwrócić uwagę na wysoki poziom orkiestry pod dyrekcją nowego szefa muzycznego TW-ON Patricka Fournilliera, dla którego Massenetowski Werther jest pierwszą pracą na warszawskiej scenie. Dobrze to rokuje na przyszłość. Śpiewany jest ten spektakl również bardzo dobrze, wymienić tutaj trzeba uwidocznioną w programie wśród realizatorów Izabelę Kłosińską – dyrektorkę ds. obsad. W roli tytułowej wystąpił w pierwszych spektaklach renomowany Piotr Beczała, więc o tę kreację jestem spokojna. 

• « poprz.
• nast. »