Przegląd nowości

41. Festival d’Ambronay rzuca wyzwanie pandemii

Szczegóły

Opublikowano: sobota, 03, październik 2020 07:02

Mieliśmy tu też do czynienia z popisem porywającego aktorstwa, na które składały się niezwykle sugestywne gesty i pozy oraz wyraz twarzy czy oczu, zawsze idealnie dopasowane do przekazywanych treści. Czasami pojawiała się przed nami patetyczna tragiczka (jak w „Mira questi due lumi” Cavalliego), innym razem zaś - za sprawą hipnotyzujących i wiernie podążających za linią melodyczną ruchów rąk - tancerka.

Jej fascynujący styl poruszania się po scenie przykuwał uwagę w równym stopniu, co piękny śpiew, a oba te czynniki składały się na niepowtarzalne zjawisko artystyczne. Ponadto podziw wzbudzało rzadko spotykane porozumienie pomiędzy solistką i wszystkimi akompaniującymi jej muzykami, których warto w tym miejscu wymienić.

Na klawesynie i organach grał Leonardo Garcia Alarcón, dyskretnie, wszak zdecydowanie i czujnie prowadzący cały koncert. Obok niego zasiadali Rodrigo Calveyra (kornet i flety), Marie Bournisien (harfa), Margaux Blanchard (viola da gamba), Monica Pustilnik (lutnia i gitara) oraz Quito Gato (teorba i gitary). Każdy z nich ujawniał inną osobowość artystyczną, ale wszyscy stanowili doskonale zgrany i bezbłędnie ze sobą współpracujący zespół. Szczególnie wzruszająco zabrzmiały trzy utwory Claudio Monteverdiego:  pełne słodyczy „Si dolce è il tormento”, brawurowo wykonane „Ohimè ch’io cado” i rozdzierające „Lamento della Ninfa”.

• « poprz.
• nast. »