Przegląd nowości

Duet idealny

Szczegóły

Opublikowano: niedziela, 06, wrzesień 2020 10:13

Być może Matthias Goerne podpowiedział mu, czego się można spodziewać po pieśniach Beethovena i jak zareagować na pewne nietypowe reakcje muzyczne geniusza. W wypowiedzi radiowej Jan Lisiecki scharakteryzował utwory wykonywane przez siebie i śpiewaka, co zapewne było projekcją tego, czego się dowiedział od Matthiasa Goerne. Otóż pieśni tego kompozytora stwarzają szereg problemów wykonawczych, tekst słowny nie zawsze idzie w zgodzie z narracją muzyczną i akompaniujący śpiewakowi pianista musi to wziąć pod uwagę, nie może siedzieć z nosem w nutach, ale pilnie śledzić zachowanie solisty, jego emocjonalne i słowne wzloty i przypływy łagodnej rezygnacji czy miłosnego upojenia.

Sam Beethoven, który twierdził zresztą, że niechętnie pisze pieśni niejednokrotnie dawał też dowody, iż w utworach wokalno-instrumentalnych traktuje ludzkie głosy bezwzględnie, nie licząc się zbytnio z ich naturalnymi możliwościami. Kto kiedykolwiek wykonywał partie solowe i chóralne w IX Symfonii lub Missa Solemnis wie o czym mówię. Na szczęście słuchając recitalu Matthiasa Goerne nie czuło się, iż śpiewak pokonuje jakieś niesamowite trudności wokalne, co jest tylko świadectwem jego doświadczenia i mistrzostwa. Całą resztę narracji muzycznej przejmował na siebie pianista. Pieśni Beethovena były w jakimś sensie nietypowe, nowatorskie. Autor unikał typowej formy zwrotkowej, jeśli utwór poetycki był w jakimś sensie cykliczny, to pomiędzy poszczególnymi segmentami następował dłuższy komentarz fortepianu, ale także akompaniament do kolejnych zwrotek był znacznie zmieniony. Kolejną innowacją w pieśniach Beethovena było tworzenie większych form pieśniarskich, spójnych opowieści, jak w niemal legendarnym cyklu pieśniarskim An die ferne Geliebte (Do dalekiej ukochanej), gdyż do dziś toczą się spory, która ze znajomych kompozytora była ową daleką ukochaną – możliwe zresztą, że fizycznie takiej osoby w ogóle nie było.

• « poprz.
• nast. »