Przegląd nowości

Dwa baletowe wspomnienia

Szczegóły

Opublikowano: poniedziałek, 29, czerwiec 2020 07:00

Zaczęło się od Błękitnej rapsodii, którą tańczyła u boku Conrada Drzewieckiego (1964). W tym samym wieczorze była Królewną w Historii żołnierza u boku Przemysława Śliwy i Edmunda Kopruckiego. W kilka miesięcy później w prapremierze Esika w Ostendzie (Dandereczka), a wkrótce potem wspaniałe Adagio des roses ze Śpiącej królewny z czterema książętami: Ananko, Milon, Śliwa i Weinert. Następnie Kleopatra w Wariacjach do Szekspira (1966), Mirta w Giselle (1967) i rewelacyjna w roli tytułowej w Ognistym ptaku, którą wielokrotnie zatańczyła podczas zagranicznych tournée. W conradowskiej wersji Jeziora łabędziego (1969) zmierzyła się z Olgą Sawicką. Jedna – uosobienie liryzmu (Odetta), druga – wcielenie porywającej ekspresji (Odylia). Obydwie w tej podwójnej roli zachwycające i niezapomniane. 

Wreszcie kreacja życia – Dziewczyna w Cudownym Mandarynie u boku Przemysława Śliwy w choreografii Conrada Drzewieckiego z Bohdanem Wodiczką przy pulpicie dyrygenckim (1970) i Les Biches, przeniesione do repertuaru Polskiego Teatru Tańca powstałego w roku 1973. Potem jeszcze interesujące role w Epitafium dla Don Juana i Przypowieści sarmackiej oraz kilka kreacji w choreografiach Conrada, kończących jego karierę.

Baleriną której kariery miałem szczęście być świadkiem od debiutu, aż po artystyczną emigrację jest Iwona Wakowska. Zaraz po warszawskim dyplomie zaczęła w Bytomiu od Odetty-Odylii (1963). Na próbie generalnej doszło do przerażającej tragedii. Dyrygujący spektaklem młody dyrygent Michał Baranowski w pewnym momencie stracił przytomność, upadł na pulpit i wkrótce zakończył życie. Premiera będąca wielkim sukcesem Wakowskiej odbyła się w Katowicach niemal nazajutrz (zadyrygował Napoleon Siess). Jednakże nad jej karierą zawisło fatum. Nie poddała się. Działając w Bytomiu pod choreograficznymi skrzydłami Zbigniewa Koryckiego odnosiła kolejne sukcesy w Stańczyku, Czarodziejskiej miłości, Fontannie Bachczysaraju, Śpiącej królewnie, a od otwarcia Teatru Wielkiego w Łodzi (1967) przechwycił ją Witold Borkowski i zaprezentował w Panu Twardowskim, Jeziorze łabędzim, Romeo i Julii, Królewnie Śnieżce, Dafnis i Chloe, Sylfidach i Córce źle strzeżonej.

Niemal cały repertuar zatańczony w Polsce wykonała ze swym wspaniałym partnerem Eugeniuszem Jakubiakiem. Potem na dalszą karierę związała się z Göteborgiem, z którego wróciwszy przed laty ukryła się i mieszka w podwarszawskim Jadwisinie. Jak tylko przeminie ten coronawirus – hamulec naszego życia – pojadę tam, aby skłonić tę tajemniczą i skrytą primabalerinę do odtworzenia przebiegu jej istotnej, ważnej i ciekawej zagranicznej kariery. Ale na to musimy jeszcze trochę poczekać…

                                                                                       Sławomir Pietras

• « poprz.
• nast. »