Przegląd nowości

„Wanda, co nie chciała krzyża” – Opera rara 2020

Szczegóły

Opublikowano: sobota, 15, luty 2020 15:43

Guślarz, przepraszam Arcykapłan, przyodziany w kaptur i zaopatrzony w kostur, do pewnego stopnia stylizowany był na Wiedźmina (to skojarzenie zawdzięczam Grażynie Stachównie), choć poza tym nie ma innych odniesień do gatunku fantasy. Z kolei ujęcie postaci Lumira z dolepionymi sztucznymi rzęsami wniosło pewien odcień queerowy, nieposiadający wszakże kontynuacji. Uschematyzowana, plaska wstęga Wisły, płynącej po polskiej krainie, oddzielała przestrzeń sceniczną (po lewej) od orkiestry, rozmieszczonej po prawej miejsca akcji. 

W tle towarzyszył jej zawieszony w głębi biały balon, za sprawą oświetlenia stający się słonecznym dyskiem (w noc letniego przesilenia wyłania się on zza kopca Wandy dla obserwatorów znajdujących się na kopcu Kraka) lub zimnym miesiącem, który także powróci w Rusałce. Scenę turnieju rycerskiego dla pretendentów do ręki Wandy ukazano jako walkę z prowadzonym przez kilku animatorów smokiem wawelskim.

Wiele do życzenia pozostawiały zaś układy szermiercze. Najlepiej potraktować je w sposób całkowicie umowny jak to było w przypadku pojedynku Hamleta z Laertesem w legendarnym przedstawieniu Jurija Lubimowa Tagance, kiedy przeciwnicy stawali po dwóch przeciwległych stronach sceny, zaopatrzeni w krótkie kordy i ich bezpośrednie fizyczne starcie zastępowały jego oderwane fazy oddzielane za pomocą zmian świateł, co wywoływało o wiele większe wrażenie niż bezpośrednie zwarcie. Efektownym rozwiązaniem było wyłanianie się postaci zza otwieranych w głębi drzwi z rozpościerającą się za nimi otchłanią niebytu, w którą na powrót zapadali, co prawdopodobnie podyktowane było nie tyle względami artystycznymi, ile praktycznymi, wynikającymi z braku kulis.

                                                               Lesław Czapliński

• « poprz.
• nast. »