Przegląd nowości

„Wanda, co nie chciała krzyża” – Opera rara 2020

Szczegóły

Opublikowano: sobota, 15, luty 2020 15:43

Także w śpiewanych mezza voce ustępach dwóch ostatnich aktów, dając dowód znacznego wyczucia dramatycznego w pierwszym przypadku oraz muzykalności w pozostałych. Powinna jedynie skupić się nad wyrównaniem emisji, która zapewniłaby większą spójność tej złożonej wokalnie partii, zawierającej nawet dyskretne koloratury w pierwszej arii oraz w pożegnalnym duecie ze Sławojem. Piotr Buszewski, jej sceniczny partner w roli tegoż, dysponuje mocnym tenorem o znacznej nośności i ciepłej barwie, otwierający się na górny rejestr, stąd w jego śpiewie nie wyczuwało się wysiłku.

Para protagonistów posiadała ponadto sobowtórów w osobach tancerzy, przepowiadających ich losy. Dźwięcznością odznaczał się baryton Łukasza Klimczaka w partii pieśniarza Lumira. Z kolei bardziej liryczna odmiana tego głosu u Sebastiana Szumskiego z powodzeniem pozwoliła mu zmierzyć się z postacią Roderyka, niemieckiego konkurenta.

Głębi basu zabrakło natomiast wykonawcy złowrogiego, fanatycznego Arcykapłana, wskutek czego nie dostawało mu pożądanej grozy. Podobnie było w przypadku czarownicy Homony, poprzedniczki Baby Jagi z Rusałki, wymagającej mezzosopranu dramatycznego o altowym zabarwieniu. Inscenizacja właściwie była dość nijaka, łącząc kostiumy pseudohistoryczne ze zbliżonymi do współczesnych, dzięki czemu jednak uniknięto naiwnego mitologizowania. Atrybutem Wandy po obwołaniu jej władczynią stał się monarszy fraczek. Bardziej stereotypowymi okazali się teutońscy rycerze Roderyka, zjawiający się zamaskowanymi na czarno na podobieństwo ich ciemnych zamiarów.

• « poprz.
• nast. »