Przegląd nowości

„Parsifal” w Opéra du Rhin w Strasburgu

Szczegóły

Opublikowano: czwartek, 06, luty 2020 12:26

O ile bowiem epizody, podczas których eksponowane są wspomniane dzieła malarskie cieszą oko swą atrakcyjną plastycznością i kolorystyką (scenografia Boris Kudlicka), o tyle pokazywane nam następnie w witrynach strzępy ciał, wśród których pielęgniarze przepychają nosze z rannym Amfortasem, wprowadzają wręcz turpistyczny akcent. Miyamoto odwołuje się dość dyskretnie do symboliki chrześcijańskiej, jak choćby w scenie z trzeciego aktu, podczas której Kundry obmywa stopy Parsifala.

Albo wówczas, kiedy członkowie wspólnoty wypijają kolejno ze świętego kielicha zebraną z rany Amfortasa krew. W drugim akcie poruszająca wymowa tych alegorycznych epizodów ustępuje nagle miejsca trywialnemu i brzydkiemu widokowi jakiejś obskurnej sali monitoringu.

Szybko okazuje się, że tak właśnie japoński reżyser zapragnął zilustrować królestwo Klingsora, w którym noszący długie i czarne płaszcze oraz ciemne okulary zbiry nikczemnego czarownika wpatrują się w umożliwiające im obserwowanie całego otoczenia ekrany, albo wdają się między sobą w brutalne bójki. Z kolei zaczarowany ogród, w którym Dziewczęta-Kwiaty spierają się o względy Parsifala, jest tutaj przywołany za sprawą upstrzonych czerwonymi plamami białych ścian i umieszczonej pośrodku przestrzeni scenicznej orchidei, wymownie ukazanej w formie żeńskich narządów płciowych. Niektóre pomysły ocierają się o niezamierzoną przecież śmieszność, jak na przykład widok wzlatującej w przestworza Kundry, rozrzucającej pióra łabędzia. Do tego trzeba jeszcze wspomnieć o pojawiających się w różnych momentach projekcjach wideo, ukazujących perspektywy bliżej niesprecyzowanych planet lub jakiś postapokaliptyczny pejzaż.

• « poprz.
• nast. »