Przegląd nowości

Mykietyn i reszta

Szczegóły

Opublikowano: środa, 11, grudzień 2019 20:01

Koncert zaczyna się gremialnym tutti orkiestry, w której instrumenty grają ostinato złożone z sekundy małej, ale na różnych wysokościach, bez jakiegoś uszeregowania harmonicznego. Do tego krajobrazu, tła dźwiękowego dołącza się solista, znakomity w tej roli Maciej Markowicz, koncertmistrz OPR, wcześniej pełniący tę samą rolę w Narodowym Forum Muzyki, a do tego członek i założyciel Lutosławski Quartet, grający też w Jazz Band Młynarski – Masecki i jeszcze sam komponujący na niezłym poziomie. Solista dołącza się z ostinatem w postaci kwarty czystej.

Typowo repetytywne zapętlenie, ale nie tak obłędnie długie, jak u minimalistów. Jestem świeżo po transmisji radiowej Echnatona Philipa Glassa, więc widzę tę różnicę. Mykietyn nie jest tak prostacki ani nudny. W swym koncercie zawarł rozmaite szczególiki, czasem tylko jednotaktowe, z innych dzieł skrzypcowych lub symfonicznych, czasem je kilkanaście razy powtarza stosując przy tym charakterystyczne dla siebie accelerando, czasem szybko przechodzi do następnej „pigułki” klasycznej. Nie ma sensu doszukiwanie się źródeł zapożyczeń – Prokofiew? Ravel? Strawiński? Wyróżnia się np. motyw orkiestrowego ostinata z Pór roku Vivaldiego, ale więcej jest skrzypcowych wprawek wplecionych w różne tła dźwiękowe, np. gamy do góry i do dołu, pasaże z trójdźwiękami harmonicznymi i innymi, czasem powtarzane w sekcji dętej, jak w typowo klasycznych dialogach. Wreszcie po tych łamańcach i tańcach pojawia się wielka koda, typowo repetytywna, crescendo z delikatnym accelerando.

• « poprz.
• nast. »