Przegląd nowości

Hieratyczna muzyka hieroglifów – „Echnaton” z nowojorskiej MET

Szczegóły

Opublikowano: środa, 04, grudzień 2019 21:33

Pierwiastek motoryczny partii orkiestrowej, na pulsie której batutę trzymała Karen Kamensek, znalazł odzwierciedlenie w żonglerce piłeczkami przez statystów, w których można się było ponadto dopatrzyć miniaturowych dysków słonecznych, atrybutu boga Atona, ustanowionego przez nowego faraona jako absolut w obowiązującej odtąd doktrynie religijnej.

Skądinąd według odpowiedzialnego za tę wizualizację choreografa Seana Gandiniego na wizerunki żonglerów natknąć się można na malowidłach z kompleksu cmentarnego w okolicach dzisiejszego Beni Hasan. Kostiumy Kevina Pollarda wywoływały we mnie skojarzenia z tymi Andrzeja Majewskiego do głośnej swego czasu inscenizacji Elektry Richarda Straussa w warszawskim Teatrze Wielkim, dotyczącej równie archaicznych czasów i  scenerii.

Podobnie fantazyjne, choć niekiedy na zasadzie kolażu anachronicznie  zestawiające detale i rekwizyty z różnych epok i miejsc, w niewielkim stopniu inspirując się malowidłami ściennymi z odkrytych grobowców. Znaczna część opery rozgrywa się w języku staroegipskim, a także akadyjskim (używanym w ówczesnej dyplomacji) oraz hebrajskim, wpisując się w ten sposób w krąg dzieł skomponowanych do librett w martwych językach, jak sanskryt w Satyagraha tegoż kompozytora, antyczna greka w Prometeuszu Carla Orffa i Orestei Yannisa Xenakisa czy w ahat-ili – siostra bogów Aleksandra Nowaka, gdzie, obok akadyjskiego, występują ponadto starocerkiewny oraz indiański nahuatl.

                                                           Lesław Czapliński

• « poprz.
• nast. »