Przegląd nowości

Moniuszko domowy i publiczny

Szczegóły

Opublikowano: piątek, 26, lipiec 2019 10:53

Z kolei występ francuskiego odtwórcy Stolnika, oględnie mówiąc, nie odznaczał się szczególną urodą. Szczepan Kosior, idąc w ślady Jana Kiepury, nasycił wokalnym blaskiem niewielkie wejście Młodzieńca w otwierającym Polonezie oraz epizod Górala w trzecim akcie, choć nie dodał niczego od siebie, w przeciwieństwie do tamtego, za co z miejsca po debiucie zwolnił go z Opery Warszawskiej Emil Młynarski, niechcący przyczyniając się do jego światowej kariery. Wiele dobrego wniósł w drugiej części chór mieszany, na dodatek w pełni można było zrozumieć jego śpiew. Dzięki temu dwa ostatnie akty pozostawiły o wiele korzystniejsze wrażenie. 

Tańce góralskie zagrano przede wszystkim z wdziękiem, właśnie wdziękiem, a nie surowością, której więcej było w Mazurze jakby dosłownie potraktowano zawołanie Ziemby: Z mazowiecka rżnij kapela. Wracając do Tańców góralskich to w pełni wytrzymały próbę porównania z pozostającym jeszcze w uszach ich lutowym ujęciem pod batutą Simona Rattle’a i londyńskich symfoników, posiadającym więcej zacięcia. Potknięcia rogów w uwerturze zostały potem wynagrodzone ich wyrównanym brzmieniem w akompaniamencie do arii Gdyby rannym słonkiem. Wcześniej Halka we włoskiej wersji językowej zabrzmiała w 1905 roku w mediolańskim Teatro Verde, gdzie znany antreprener Ludwik Heller urządził sezon operowy dla swojej żony – Ireny Bohuss. Z kolei podczas ubiegłorocznego festiwalu „Chopin i jego Europa” oraz w tym roku w ramach obchodów dwóchsetlecia urodzin kompozytora wykonana została w tej postaci przez formację Europa Galante pod dyrekcją Fabio Biondiego.

                                                                    Lesław Czapliński

• « poprz.
• nast. »