Przegląd nowości

Moniuszko domowy i publiczny

Szczegóły

Opublikowano: piątek, 26, lipiec 2019 10:53

A przed czterdziestu laty debiutowała koloraturową partią Belindy w Dydonie i Eneaszu Henry'ego Purcella w Operze Krakowskiej, kierowanej wówczas przez Ewę Michnik starającej się zaszczepić w polskim repertuarze muzykę barokową. Przedstawienia operowe odbywały się wówczas w Teatrze imienia Juliusza Słowackiego. I po latach artystka wystąpiła w tym budynku, w jego foyer (13 lipca 2019). Na uznanie zasłużyła przede wszystkim nieskazitelna dykcja w ustępach deklamacyjnych, na przykład przejmująca, z uporczywie powtarzaną nutą fis w otwierającej wieczór „Świteziance”.

Razić mogła natomiast zbyt operowa maniera, a co za tym idzie melodramatyczne przejaskrawienia dynamiczne w ustępach, w których dochodzą do głosu punkty zwrotne w poetyckiej i muzycznej narracji. W Czatach artystka na szerszą skalę zastosowała podążające za treścią ballady zróżnicowania agogicznej natury. Te dynamiczne znalazły zaś zastosowanie w Powrocie taty. Na mnie największe wrażenie wywarła interpretacja Magdy karczmarki do wiersza Ludwika Sztymera, w której momentami dochodziło do ścisłego zsynchronizowania obydwu głosów: wokalnego z fortepianowym akompaniamentem. Na znaczną dezynwolturę wyrazową pozwoliła sobie artystka w ognistym obertasie, dołączając niezwyczajne w tego rodzaju muzyce środki artykulacyjne jak wybijanie rytmu obcasem. Na bis śpiewaczka wykonała Moniuszkowską balladę szwedzką Książę Magnus i Trolla do słów J. Kościelskiego, pod względem treści paralelną wobec otwierającej wieczór Mickiewiczowskiej Świtezianki.

• « poprz.
• nast. »