Przegląd nowości

Czy zagniewane niebo pragnie krwi?

Szczegóły

Opublikowano: czwartek, 11, lipiec 2019 15:05

Zwyciężył reżyser, który wziął sobie do pomocy autora scenografii i kostiumów Samala Blaka i choreografa Rona Howella. Z recenzenckiego obowiązku trzeba jednak coś o śpiewakach powiedzieć. Neala w realizacji Moniki Mych-Nowickiej przechodziła kostiumową i muzyczną metamorfozę, ze zwykłej kapłanki, w narzeczoną naczelnego wodza Idamora. Jej elastyczny sopran potrafił trafiać także w dramatyczne tony.

Pięknie wypadła jej główna aria: Paria. On Paria. Och ciszej, ciszej biedne serce! Gorzej niestety zarysowała się jej postać w prostym kostiumie zakonnicy. Artystka ta powinna mieć specjalnego doradcę ds. stroju, charakteryzacji i makijażu.

Dobrą głosowo i wizerunkowo rolę Arcykapłana Akebara powierzono Szymonowi Kobylińskiemu, choć może w jego przypadku należało oczekiwać więcej metalicznego brzmienia. Ratef w wykonaniu Pavlo Tolstoya i kapłanka Aleksandry Pokory dysponowali dźwięcznymi i czystymi głosami, ale nie zapisali się jakimś wyrazistym działaniem ani mocną frazą. O wiele więcej głosu dawali panowie z operowego chóru, choć nie zawsze czysto, prawidłowo wokalnie i precyzyjnie. Panie z białymi welonami zakonnic czyli kapłanek śpiewały w sposób bardziej zdyscyplinowany. Najwspanialszą wizerunkowo i głosowo rolę Dżaresa objął znakomity baryton Mikołaj Zalasiński. Występował w niedopiętej, pasiastej, niebieskiej pidżamie, poruszał się o lasce i reprezentował najbardziej wyraziście nieszczęsnego starca, który swym uporem doprowadził do tragedii.

• « poprz.
• nast. »