Przegląd nowości

Czy zagniewane niebo pragnie krwi?

Szczegóły

Opublikowano: czwartek, 11, lipiec 2019 15:05

Graham Vick, reżyser widowiska pt. Paria, z muzyką Stanisława Moniuszki, zdecydowanie sprzeciwia się wszelkim wykluczeniom, ostracyzmom, fanatyzmowi i narzucanej społeczeństwu ksenofobii. Pod względem ideowym wykładnia reżysera jest dużo silniejsza niż to, co z librettem Jana Chęcińskiego zrobił Moniuszko, nie mówiąc już o aktualności.

Spektaklu Grahama Vicka nie da się powtarzać w nieskończoność, przewidziano tylko dwa wykonania, bo to dosyć skomplikowany logistycznie i artystycznie eksperyment. Na szczęście pozostanie zapis elektroniczny, który Teatr Wielki w Poznaniu uzyskał od platformy streamingowej OPERAVISION. Ci którzy dali się wciągnąć w wir happeningowych wydarzeń na terenie hali sportowej Arena i wytrwali na nogach 3 godziny z jedną przerwą, z pewnością potwierdzą, że spektakl robił silne wrażenie.

Końcowa scena, gdy Neala, niedoszła małżonka Idamora i była kapłanka, podążyła na wygnanie z nowo wybranym ojcem Dżaresem, i wkroczyła do sektora, gdzie byli sami wykluczeni, poniżeni i napiętnowani, spinała bezbłędnie klamrą cały dramat. A tych wykluczonym i zasługujących na surową karę było co najmniej czterdziestu. Wszyscy oni co jakiś czas mieszali się z tłumkiem widzów, którzy na swych biletach mieli napis: „miejsca stojące”. W sumie widz dokładnie nie wiedział, kto przyszedł do Areny jako słuchacz, a kto był chórzystą, wolontariuszem czy tancerzem, statystą, pracownikiem obsługi wynajętym do tej niezwykłej Parii.

• « poprz.
• nast. »