Przegląd nowości

Klątwa kazirodztwa, czyli „Walkiria” z MET

Szczegóły

Opublikowano: czwartek, 04, kwiecień 2019 20:05

Wagner nie był melodystą, a więc, kiedy udało mu się wymyślić zgrabny motyw, eksploatował go do granic możliwości percepcyjnych odbiorcy – motyw wiosny w Walkirii, kucia miecza Notunga w Zygfrydzie, pieśni konkursowej w Śpiewakach norymberskich, co nieżyczliwy mu Ken Russell w swojej Lisztomanii kazał tytułowemu bohaterowi, improwizującemu na temat jego Rienziego, skomentować w formie ziewania w stronę znajdującego się na sali kompozytora, by okazać znużenie zbyt nachalnymi repetycjami.

Wspaniałe ustępy orkiestrowe poprzedzające akty i stanowiące ich konkluzje, sprawiają, że żałuje się, iż zajmują tak mało miejsca, albowiem zazwyczaj czar pryska wraz z otwarciem ust przez postacie, które pogrążają się w przegadanych, niekończących się, deklamacyjnych recytatywach melodycznych. Reforma opery wychodząca od słowa, a więc zainicjowana przez Glucka i kontynuowana właśnie przez Wagnera, a nie żywiołu czysto muzycznego, jak to było u Mozarta czy Berlioza, okazała się porażką i nieporozumieniem i w konsekwencji zaprowadziła ten rodzaj artystyczny w ślepy zaułek.

                                                                                 Lesław Czapliński

• « poprz.
• nast. »