Przegląd nowości

Klątwa kazirodztwa, czyli „Walkiria” z MET

Szczegóły

Opublikowano: czwartek, 04, kwiecień 2019 20:05

W pierwszym akcie przemykają za nimi z lampionami przyboczni Hundinga, w drugim spoza nich wyłania się na tronie Fryka, żona Wotana, a w trzecim on sam, ścigający nieposłuszną jego woli walkirię Brunhildę. W najsłynniejszym fragmencie tego dzieła, otwierającym trzeci akt cwałowaniu ośmiu walkirii, ich rumaki wyobrażone zostały metonimicznie za pomocą trzymanych przez nie w dłoniach samych lejców, a następnie kolejno zjeżdżają one po pochyłej powierzchni wspomnianych listew.

Wszystko to sprawia, że sceneria pozostaje całkowicie umowna, a do realiów z kręgu skandynawskiej mitologii nawiązują jedynie kostiumy i pojedyncze, emblematyczne rekwizyty jak włócznia Wotana, tarcza Brunhildy. Australijski tenor Stuart Skelton w roli Zygmunda odznacza się potężną posturą i odpowiadającym jej pod względem ciężaru gatunkowego mocnym głosem.

Zarazem jednak potrafi operować nim ze zmiennym natężeniem i znacznym wyczuciem w zakresie sugerowania stanów emocjonalnych postaci, odwołując się nawet do śpiewu mezza voce w scenie poprzedzającej pojedynek z Hundingiem, w którym ostatecznie polegnie. Za partnerkę w partii Zyglindy miał holenderską śpiewaczkę Evę-Marię Westbröck, której drobna figura nie pozwala domyślać się ukrytej w niej siły bohaterskiego sopranu, niezbędnej dla wyrażenia dramatycznych przejść, jakich nie szczędzi jej los w przeszłości (przywołanej we wspomnieniach), jak i teraźniejszości, czego jesteśmy bezpośrednimi świadkami. Również Greer Grimsley jako Wotan odznacza się szczupłą sylwetką, choć jego głosowi przydałby się większy ciężar gatunkowy, a więc nie tyle nośność, co gęstość.

• « poprz.
• nast. »