Przegląd nowości

Schönberg i Bartók w Teatro Massimo w Palermo

Szczegóły

Opublikowano: poniedziałek, 11, luty 2019 15:38

Z kolei wręcz makabryczny widok pomazanych krwią i martwych już żon Sinobrodego, rozwieszonych za celofanową płachtą i powiązanych jak ochłapy mięsa w rzeźni, mrozi krew w żyłach. Tym razem przykuwającemu uwagę w roli tytułowej ciemnym i posępnym brzmieniem wrażliwie prowadzonego głosu Gaborowi Bretzowi bezbłędnie partneruje śpiewająca emocjonalnie, z imponującym różnicowaniem dynamiki i swobodą w pokonywaniu dużych skoków interwałowych partię Judyty Atala Schöck.

Również i teraz owa emanująca trudnym do wytrzymania napięciem atmosfera wizji scenicznej znajduje pełne odzwierciedlenie w interpretacji Gregory’ego Vajdy, który niekiedy posuwa się nawet do spowalniania i zawieszania dyskursu muzycznego, zamieniając go jakby w żywą i monstrualną materię, pochłaniającą stopniowo stającego się jej ofiarą słuchacza.  

Na zakończenie warto jeszcze powrócić na chwilę do symboliki cyrkowej rzeczywistości, która dla Stefano Ricciego i Gianniego Fortego staje się tutaj metaforą naszej podróży poprzez życie, w którym człowiek od najmłodszych lat ukrywa swoje prawdziwe wnętrze, tęsknoty i słabości pod makijażem i sztucznymi błyskotkami, odgrywając w pełnym świetle rolę błazna i tylko w ten sposób zyskując powszechny poklask i uznanie. Albowiem obraz włoskich reżyserów przenosi nas w tchnącą pustką i rozpaczą przestrzeń, a ewoluujących w niej protagonistów pozbawia wszelkich intymnych i międzyludzkich relacji. Pozostaje już tylko przerażająca samotność.

                                                                                     Leszek Bernat

• « poprz.
• nast. »