Przegląd nowości

„Tristan i Izolda” Wagnera w Opéra de Paris

Szczegóły

Opublikowano: poniedziałek, 19, listopad 2018 10:41

Ten sam efekt wywołuje punktowe pojawianie się w bocznych lożach Młodego Marynarza, Brangeny lub grającego na rożku angielskim solisty, jakby lewitujących w przestworzach. Niezależnie jednak od tych pomysłów mamy tu do czynienia z wizją na wskroś intymną, pozwalającą reżyserowi ukazać swoisty rezonans emocji, a każdemu z solistów uwolnić „wewnętrzne światło” ucieleśnianego przezeń bohatera. 

W rzeczonym przedstawieniu funkcję oprawy scenograficznej pełnią projekcje wideo wspomnianego Billa Violi, wyświetlane na umieszczonym w tle poziomo, a w ostatnim akcie – pionowo, ekranie.

Początkowo przywoływane na nim obrazy rytuałów inicjacyjnych młodej, najczęściej ukazywanej w nagości pary wydają się zbędnym dublowaniem scenicznych odsłon, a dosłowne ilustrowanie śpiewanego tekstu (na przykład słowom o płomieniach żarliwego uczucia towarzyszy widok pożaru) irytuje swoją naiwnością. Kiedy wszakże sekwencje wideo zaczynają się układać w rodzaj wizualnej symfonii ewokującej naturę, z ulegającymi metamorfozie ujęciami morza i lasu, mgły i chmur, drgającego powietrza i kropli deszczu, nieświadomie ulegamy ich ekspresji i poetycko-hipnotyzującej magii. Fascynującej realizacji Petera Sellarsa nie dorównuje niestety obsada wykonawcza tego bardzo oczekiwanego wznowienia.

• « poprz.
• nast. »