Przegląd nowości

„Tristan i Izolda” Wagnera w Opéra de Paris

Szczegóły

Opublikowano: poniedziałek, 19, listopad 2018 10:41

Powiedzmy więc od razu, że jej celem jest oczyszczenie historii nieszczęśliwej miłości mitycznych kochanków z wszelkiego realizmu oraz możliwie najintensywniejsze i najpełniejsze uzewnętrznienie ich najgłębiej ukrytych przeżyć i stanów ducha, co ostatecznie doprowadza do unikającego w każdej chwili zasadzek powierzchowności inscenizacyjnego minimalizmu.

Chyba jeszcze nigdy w swoim bogatym dorobku artystycznym Sellars nie wykazał się taką pokorą w stosunku do dramaturgicznej warstwy opery i nie wspiął się na takie wyżyny magii w zakresie organizowania przestrzeni scenicznej.

Świeci ona całkowitą, zalaną półmrokiem pustką, a jedynym elementem scenograficznym jest wydobywane z ciemności (wszechobecna idea nocy) za pomocą świetlnego kwadratu i symbolizujące ołtarz miłości czarne - w każdym z aktów umieszczane w innym miejscu - podium. Punktem wyjścia do budowania oszczędnie kreślonych, ale chirurgicznie precyzyjnych działań scenicznych i niemalże tylko sugerowanej, statycznej, wręcz hieratycznej gry aktorskiej staje się zawsze wypełniony sensem, w najmniejszym drgnięciu kontrolowany i często spowalniany gest. To właśnie ta praca nad rozciąganiem zsynchronizowanego z przepływającymi leitmotywami muzycznymi czasu pozwala reżyserowi kreować spektakl-rytuał, opowiadający o wibrującej, wysublimowanej i przekraczającej granice rozsądku, a w dodatku poddanej działaniom potężnych i wrogich sił miłości.

• « poprz.
• nast. »