Przegląd nowości

György Vashegyi – dyrygent z pasją o wielu talentach

Szczegóły

Opublikowano: sobota, 21, kwiecień 2018 10:30

Poprowadził je oczywiście sam Vashegyi, który oprócz dwóch przywołanych już wyżej swoich zespołów zaprezentował też przy tej okazji starannie dobraną obsadę solistów. Zanim jednak opiszę to zjawiskowe wykonanie, przytoczę tutaj zwięzły, ale wyjątkowo celnie charakteryzujący rzeczone dzieło tekst Karola Rafała Buli, który pochodzi z przygotowanej przez niego dla Polskiego Wydawnictwa Muzycznego i poświęconej właśnie Telemannowi książki. Tekst tym bardziej zasługujący na uwagę, że to gotowe już opracowanie znanego i cenionego muzykologa ciągle jeszcze czeka na swoje wydanie.

„Uniezależnienie się pasji od Ewangelii spowodowało powstanie oratorium pasyjnego przewidzianego do wykonania w pozakościelnej przestrzeni publicznej. Pierwszym takim przykładem była przewidziana do wykonania w publicznej sali muzyka pasyjna „Der für die Sünden der Welt leidende und sterbende Jesu” TVWV 5:1 Heinricha Brockesa (1680-1747) we Frankfurcie 1716 roku z udziałem darmstadzkiej orkiestry nadwornej, przeniesiona jednak do Kościoła Braci Bosych i tam 2. i 3. kwietnia pod dyrekcją R. Bartelsa wykonana, gdyż przeznaczona do tego pierwotnie sala nie była w stanie pomieścić osób zainteresowanych wysłuchaniem dzieła. Dochód z tego koncertu wpłynął do kasy przytułku dla biednych.Oratorium pasyjne „Der für die Sünde der Welt leidende und sterbende Jesus“(Umęczony za grzechy świata i umierający Jezus) TVWV 5:1 skomponowane zostało w 1716 roku w oparciu o tekst Bertholda Heinricha Brockesa, który cieszył się admiracją wielu ówczesnych kompozytorów. Gdy Brockes opublikował w 1712 r. tekst "Der für die Sünde der Welt leidende und sterbende Jesus", zachwycili się nim najwięksi niemieccy kompozytorzy, pisząc do niego swe oratoria pasyjne - obok Telemanna m.in. Keiser (1712), Haendel (1716), Mattheson (1718), Fasch (1723) i J.S. Bach – fragmenty Pasji według św. Jana (1724). Tekst Brockesa opiera się na słownictwie i stylu ówczesnych kazań. Język jest pełnym ekspresji odzwierciedleniem duchowych stanów 1. poł. XVIII wieku. Tekst bogaty w metafory opisuje drastycznie ból, cierpienie i śmierć Jezusa, jego pokorę, cierpliwość, dobroć i miłość, w zamiarze wywołania u słuchaczy czci, żalu i współczucia.

• « poprz.
• nast. »