Przegląd nowości

Czy cierpicie Państwo na klaustrofobię?

Szczegóły

Opublikowano: poniedziałek, 20, listopad 2017 18:45

Zwłaszcza tessytury partii kobiecych utrzymane są w skrajnych rejestrach: w najwyższych Silvii (Sally Matthews) oraz Leticii (Audrey Luna), wspomnianej śpiewaczki, szalejącej niebotycznie na pograniczu oktaw trzy- i czterokreślnej (gdyby opera powstała wcześniej to w Polsce wymarzoną wykonawczynią byłaby Olga Szwajgier), a z kolei Leonory (Alice Coote) w niskiej. Jedna z ról męskich – Francisca, brata Silvii – przeznaczona jest na głos kontratenorowy (Iestyn Davies).

Pomimo w przeważającej mierze konwersacyjnego charakteru opery, pojawiają się w niej ustępy nawiązujące do tradycyjnych numerów, choć zgodnie z zasadami nadrealizmu wypełnione są one zazwyczaj treścią kontrastującą z klasyczną formą (tytuły niezgodne z przedmiotami na obrazach René Magritte’a, w „Widmach wolności” tegoż Buñuela widokówki ze słynnymi paryskimi budowlami w oczach bohaterów uchodzące za wizerunki pornograficznej natury).

A więc aria Lucii, pani domu, o przygotowanym  ragout, wspomnianego Francisca o łyżeczkach do herbaty, nienadających się do podanej kawy, tercet Lucii, Silvii i Leticii o otchłani ziejącej pod sedesem czy nekrofiliczny duet narzeczonych: Eduarda i Beatriz (David Portillo i Sophie Bevan), naprędce konsumujących w beznadziejnej sytuacji, w jakiej się znaleźli, swe niemające perspektyw małżeństwo, a następnie popełniających samobójstwo.W partii Doktora Carlosa Conde wystąpił słynny bas brytyjski John Tomlinson, ceniony jako odtwórca wielu ról wagnerowskich. Orkiestrę i chór Metropolitan Opera poprowadził sam kompozytor, a więc mieliśmy do czynienia z wizją autorską. Jeśli tylko nie cierpicie Państwo na klaustrofobię, to opera Thomasa Adèsa dostarczy niemałej satysfakcji estetycznej.

                                                                            Lesław Czapliński

• « poprz.
• nast. »