Przegląd nowości

Czy cierpicie Państwo na klaustrofobię?

Szczegóły

Opublikowano: poniedziałek, 20, listopad 2017 18:45

Jak akcja „Opowieści Hoffmanna” Offenbacha toczy się z mającym miejsce w tle przedstawieniem „Don Giovanniego” Mozarta, tak w operze Adèsa Leticia Maynar, jedna z uczestniczek feralnego przyjęcia, jest śpiewaczką, świętującą mające miejsce tego wieczora spektakl „Łucji z Lammermooru” Donizettiego. Obok niej pojawia się jeszcze dwoje artystów: pianistka Blanca oraz jej mąż, dyrygent Alberto Roc.

Da się zarazem uchwycić pewne związki sytuacyjne z „Czarną maską” Krzysztofa Pendereckiego, w której do stołu w domu burmistrza dolnośląskiego Bolkowa, pod koniec wojny trzydziestoletniej zasiadają przedstawiciele różnych denominacji, a przez salon przechodzi Anioł Śmierci, prawdopodobnie realnie istniejący w osobie zbiegłego czarnoskórego niewolnika, który przed laty zgwałcił panią domu, wskutek czego odżywają traumatyczne wspomnienia, a postacie popadają w obłęd lub popełniają samobójstwa, a wszystko to ujęte zostaje w apokaliptyczne śpiewy liturgiczne.

Sądzę jednak, że są to zbieżności przypadkowe, albowiem jest mało prawdopodobnym, aby Buñuel w ogóle słyszał o sztuce Gerharda Hauptmanna, według której polski kompozytor sam ułożył libretto, a tym bardziej się nią inspirował. Być może natomiast opera znana jest autorowi muzyki? Dotąd język muzyczny Thomasa Adèsa, miedzy innymi w przywoływanej „Burzy”, jawił mi się jako dość eklektyczny i zachowawczy. Częściowo jest tak i w „Aniele zagłady”, kiedy w przebiegu muzycznym przeglądają się zapożyczenia i odniesienia a to do Richarda Straussa, a to Benjamina Brittena (w kluczowych scenach popadnięcia w otępienie i uwolnienia z niego).

• « poprz.
• nast. »