Przegląd nowości

„Penelopa” Faurégo w Opéra du Rhin w Strasburgu

Szczegóły

Opublikowano: niedziela, 24, styczeń 2016 21:59

Mistrzostwo Davina polega jednak na tym, iż w tej interpretacji, łączącej przejrzystość, głębię wyrazu i napięcie, muzyka w niemalże mistyczny sposób oddaje emanującą melancholią i bólem egzystencję Penelopy, tylko sporadycznie ulegając gwałtowniejszym, wszak pozbawionym wszelkiej brutalności uniesieniom (w scenie zemsty Ulissesa czy w szczęśliwym finale odzyskanej miłości małżeńskiej). Podkreślić również trzeba niezwykłą troskę Davina o to, aby urzekająca szeroką paletą barw orkiestra w żadnym momencie nie „przykryła” partii wokalnych, których piękno, wzniosłość deklamacji i niepostrzeżenie przechodzące w nastrojowe linie melodyczne recytatywy wskazują na pokrewieństwo dzieła Faurégo z sięgającą do Lully’ego czy Rameau tradycją francuskich tragedii lirycznych.

Do obsadzenia tytułowej partii potrzebna jest będąca w stanie dopisać się do listy jej słynnych odtwórczyń z przeszłości (Germain Lubin, Régine Crespin, Jessye Norman) diwa z prawdziwego zdarzenia. Realizatorzy przedstawienia w Strasburgu dojrzeli ją w osobie włoskiej sopranistki Annie Caterinie Antonacci, artystce, której nieco przyciemniony i ciekawie zabarwiony głos oraz uwewnętrzniona jakby w akcie duchowym gra aktorska idealnie służą budowaniu postaci Penelopy. W jej kreacji zamknięta w sobie i niedostępna, dumna i emanująca kobiecą godnością, cierpiąca, ale mocna i zdeterminowana królowa czyni z czekania rodzaj zaciekłego idealizmu, w którym sama siebie więzi i w imię którego jest gotowa umrzeć. U jej boku ucieleśniający Ulissesa Marc Laho potrafi bezbłędnie połączyć heroizm i męskość z delikatnością i pozbawioną ckliwości wrażliwością tego bohatera, co zarówno na planie wokalnym, jak i scenicznym nie należy do łatwych zadań. Utrzymana w czarno-białej tonacji estetyka francuskiego reżysera Oliviera Py, wspomaganego przez swojego wiernego scenografa Pierre-André Weitza, w pełni oddaje klimat i ukryte sensy dzieła Faurégo.

• « poprz.
• nast. »