Przegląd nowości

Senta nie zbawiła Holendra

Szczegóły

Opublikowano: piątek, 19, czerwiec 2015 17:44

Protagonistką tego spektaklu okazała się Anna Lichorowicz. Co prawda, zwłaszcza w balladzie, mogło się wydawać, iż nie dysponuje odpowiednio mocnym głosem na jaki ta partia została napisana. W dalszej jednak części, szczególnie w finale zrekompensowała to wyjątkową subtelnością i kulturą śpiewu, dowodząc, że Wagnera nie tylko można, ale i powinno śpiewać się z zastosowaniem zasad bel canta. Zresztą, spędzając pod koniec życia zimy we Włoszech, kompozytor, zapoznawszy się z tamtejszą tradycją wykonawczą, twierdził, że jego muzyka bynajmniej nie powinna być kojarzona z forsownością i dynamiczną hałaśliwością (mój włoski pradziadek mawiał, że woli już w tym celu iść do warsztatu niż teatru).

Partia Eryka nie jest jeszcze przeznaczona na typ głosu jugendliche heldentenor (młodego tenora bohaterskiego), a więc z powodzeniem może ją wykonywać tenor lirico spinto. Głos Łukasza Gaja jest może zbyt lekki, ale w przeważającej mierze z powodzeniem poradził sobie z postawionymi przed nim wymaganiami. Interesujący epizod stworzyła Jadwiga Postrożna jako ochmistrzyni Mary. Nieco zawiedli odtwórcy ról Holendra oraz Dalanda, ojca Senty.

Roland Neal zaczął swój występ mocnym akcentem, intonując pierwsze frazy swojej partii „Die Frist ist um” (Nadszedł czas) mezza voce, a więc półgłosem. Sprawiało to o wiele bardziej piorunujące wrażenie, niżby zostało zaśpiewane z większą dynamiką. Później jednak pojawiało się w głosie wibrato, a w drugiej części, prawdopodobnie pod wpływem chłodu lekkie zachrypniecie. Tremolo dawało też znać o sobie w śpiewie Tomasza Raffa jako Dalanda.

Początkowo w uwerturze, będącej istną feerią dźwiękową, brakowało mi w grze orkiestry większej żywiołowości. Za to pod batutą Ewy Michnik można się było w dalszym ciągu dosłuchać pewnych smaczków, zazwyczaj umykających uwadze jak na przykład rytmy mazurowe, pojawiające się w scenie festynu w partii chóru żeńskiego. Dotyczyło to najczęściej fragmentów instrumentalnych, łączących ustępy wokalne.

                                                                           Lesław Czapliński

• « poprz.
• nast. »