Przegląd nowości

Dyptyk werystyczny w MET, czyli tragifarsa brzydkich ludzi w naiwnym teatrze

Szczegóły

Opublikowano: czwartek, 30, kwiecień 2015 16:50

Wydaje mi się, iż  uświęcone przez powszechną praktykę zestawianie tych oper w ramach jednego wieczora posiada paradoksalny charakter.

Arcydzieło Mascagniego mimo numerowej budowy wydaje się być zrodzonym z symfonizmu, zapewniającego ciągły rozwój wydarzeń, oparty na nieustannej progresji napięcia. Bardziej otwarty charakter partytury Leoncavalla, fascynującego się Wagnerem, nie chroni przed wrażeniem znacznej konwencjonalności: ballada Neddy z koloraturami, jej duet z Toniem, a potem z Silviem, onomatopeiczny chór naśladujący bicie kościelnych dzwonów, wzywających na nabożeństwo, tym razem z okazji święta Wniebowzięcia.

Na tle „Rycerskości wieśniaczej” „Pajace” tym bardziej wydają się straszną ramotą. Dlatego lepiej by zestawiać tę pierwszą  z bardziej pokrewną jej estetycznie i fabularnie „Dziewczyną z Nawarry” Jules’a Masseneta. Zresztą tak czyniła przed pierwszą wojną światową Opera Lwowska. Wtedy ta sama śpiewaczka mogłaby też wykonywać pokrewne charakterologicznie i wokalnie partie głównych bohaterek: Santuzzy i Anity.

                                                                         Lesław Czapliński

• « poprz.
• nast. »