Przegląd nowości

Dyptyk werystyczny w MET, czyli tragifarsa brzydkich ludzi w naiwnym teatrze

Szczegóły

Opublikowano: czwartek, 30, kwiecień 2015 16:50

Wypełnianie każdej minuty przedstawienia działaniami scenicznymi prowadzi niekiedy wręcz do „zatupania” i samej muzyki. O ile „Rycerskość wieśniacza” rozgrywa się w bliżej nieokreślonej przeszłości, to „Pajace” Ruggiera Leoncavalla za sprawą ciężarówki, którą przybywa trupa komediantów, oraz kostiumów, wyraźnie osadzona jest w realiach lat pięćdziesiątych. Przy okazji w tych drugich powrócono do pierwotnej, przewidzianej przez kompozytora wersji wypowiadania znamiennej konkluzji – „la commedia è finita” (przedstawienie dobiegło końca) – przez Tonia, wykonującego również prolog, a nie jak się potem przyjęło tytułowego pajaca, czyli Cania.

Obydwa przedstawienia zawisły na głosie Marcela Alvareza, ale tylko głosie, bo scenicznie pozostawał nieznośnym, by nie powiedzieć żałosnym komediantem. A przecież potrafi tyle wygrać głosem! W zależności od sytuacji i okoliczności dobiera odpowiedni jego tembr, różnicuje natężenie (nie jest włoskim tenorem, skupionym wyłącznie na efekcie swego występu). Podobnie George Gagnidze, co raziło zwłaszcza w przypadku Alfia, bo w „Pajacach” tłumaczyło się przynależnością do wędrownej trupy komediantów właśnie.

• « poprz.
• nast. »