Przegląd nowości

Spotkanie Poulenca z Ravelem w Opéra de Tours

Szczegóły

Opublikowano: poniedziałek, 13, kwiecień 2015 10:45

Natomiast w jednym i drugim przypadku kreowane na scenie przestrzenie i atmosfery (przy pomocy dekoratorki Elsy Ejchenrand, oświetleniowca Marka Delamézière i kostiumolożki Elisabeth de Sauverzac) różnią się w sposób zasadniczy. W Ludzkim głosie intymny świat kobiety składa się zaledwie z paru rekwizytów: dużego rozchełstanego łoża, kilku elementów garderoby, zaś telefon został przez reżyserkę zastąpiony zwisającymi spod sufitu, podciąganymi lub opuszczanymi w dół sznurami.

Ten inteligentny zabieg służy symbolicznemu przedstawieniu łączących - a w pewnym momencie się zrywających - kochanków więzi, a także wywołaniu skojarzeń z włosami kobiety, czy nawet jej trzewiami: wnętrza, w którym w sensie organiczno-zwierzęcym rozgrywa się jej emocjonalne życie. W Hiszpańskiej godzinie też mamy do czynienia z zamkniętą przestrzenią, tylko że tym razem pod sufitem obserwujemy swoisty balet większych i mniejszych zegarów, których wertykalne przemieszczanie się odmierza rytm uciekającego czasu. Przy pomocy dokonującego godnych podziwu wyczynów technicznych personelu teatru Catherine Dune konstruuje jakby mechanikę śmiechu, na którą składa się także precyzyjnie i  - chciałoby się rzec - po zegarmistrzowsku, a zarazem z polotem ustawiona gra aktorska wszystkich protagonistów. Nic zatem dziwnego, że oczarowana publiczność podziękowała całemu zespołowi wykonawczemu i autorom tej urzekającej inscenizacji gromkimi owacjami.

                                                                           Leszek Bernat

• « poprz.
• nast. »