Przegląd nowości

Nowa inscenizacja „Toski” w Opéra national de Paris

Szczegóły

Opublikowano: piątek, 24, październik 2014 11:44

Tym należy tłumaczyć rozbudzone nadzieje, związane też z faktem, że przygotowanie warstwy wizualnej nowej produkcji nowy dyrektor Opery Paryskiej Stéphane Lissner powierzył Pierre’owi Audi, artyście, który w przeszłości niejednokrotnie zachwycał publiczność porywającymi i nowatorskimi - w dobrym sensie - inscenizacjami. Tym razem obecny szef artystyczny Opery w Amsterdamie, poruszający sięz dużą wirtuozerią szczególnie w obszarze repertuaru współczesnego, rozczarowuje brakiem inspiracji i choćby śladu próby podjęcia dialogu z tradycją interpretacyjną tego arcydzieła sztuki lirycznej. Zamiast tego mamy tu do czynienia z rutyną, powielaniem oglądanych już aż do znudzenia receptur inscenizacyjnych i zbyt dosłownym ilustrowaniem opowiadanej historii. Należy wprawdzie reżyserowi przyznać, że jego wizja (choć może nie jest to w omawianym przypadku odpowiednie słowo) pozostaje doskonale czytelna i rzadkim bywalcom sal operowych ułatwia bezproblemowe zrozumienie rozgrywających się scen. Aliści to właśnie owo pójscie po lini najmniejszego oporu, w żadnym momencie nie odwołujące się do inteligencji i wyobraźni bardziej ambitnego widza, wywołuje poczucie dużego niedosytu.

Głównym elementem monumentalnej scenografii (Christof Hetzer) jest wypełniający niemalże całą sceniczną powierzchnię ogromny drewniany krzyż, który w pierwszym akcie spoczywa na podłodze, ewokując kościół Sant’Andrea della Valle z kaplicą Attavantich, a następnie zostaje podciągnięty do góry i swoimi rozmiarami przytłacza zachodzące pomiędzy protagonistami relacje. Ta niemiłosiernie „ograna” już koncepcja symbolizuje oczywiście kontrolujący całe życie społeczne i skorumpowany system współpracy władzy kościelnej ze świecką, którego uosobieniem jest tutaj perwersyjny, bezlitosny i okrutny baron Scarpia, szef rzymskiej policji. To pod tym wzbudzającym respekt, ale także i grozę, krucyfiksem rozgrywają się dwa pozostałe akty, co doprowadza między innymi do dość niefortunnego zestawienia jego niemalże odczuwanego fizycznie ciężaru z widokiem bardziej intymnych i kameralnych wnętrz pałacu Scarpii.

• « poprz.
• nast. »