Przegląd nowości

Tomasz Tokarczyk - jubileusz piętnastolecia!

Szczegóły

Opublikowano: czwartek, 09, październik 2014 14:35

Zanim wszedłem na paczkę szybko w pamięci wywoływałem stronice zwłaszcza finału. Dyrygowanie podczas zajęć było wyłącznie z pamięci. Moją partyturę miał  w rękach Profesor po czym ją ostentacyjnie zamknął i rozsiadł się na krześle naprzeciw paczki. Muszę przyznać, że z wyjątkowym skupieniem wchodziłem na podium. Wiedziałem, że pierwsze części pójdą bez problemu, ale zależało mi żeby nie wysypać się w ostatnich. Jednocześnie chciałem pokazać jak bardzo jest mi to bliska muzyka i jak bardzo emocjonalna. Już w pierwszej części czułem, że pianiści reagowali na moje gesty bardzo dokładnie.

Pozwoliłem sobie w związku z tak dobrym porozumieniem na oderwanie od liczenia i kontroli nad formą, Chciałem po prostu przeżywać tu i teraz. Nie zwracając specjalnie uwagi na gesty jakimi się posługiwałem. Potem niebiańska część druga z solo waltorniowym brzmiała juz dla mnie na dwóch fortepianach jak prawdziwy symfoniczny zespół. Walc poszedł również bez przeszkód i w końcu Finał. Tu dałem zupełny upust emocjom tak, że po rozbudowanej pompatycznej kodzie prawie osunąłem się na paczkę i wyczerpany fizycznie usiadłem na brzegu. Wtedy Profesor podszedł do mnie i bez słów poklepał mnie po ramieniu a pianiści zgodnie stwierdzili, że dawno sobie tak nie pograli jak dzisiaj. Takie chwile można przeżyć chyba tylko dzięki muzyce. Teraz doświadczenie nauczyło mnie, że należy być znacznie bardziej czujnym (zwłaszcza prowadząc spektakle) ale nie ma nic piękniejszego kiedy podczas wykonania można się „oderwać od ziemi”. Czasami to się zdarza i jest najpiękniejszą nagrodą za wszystkie próby i wkuwanie i powtarzanie w nieskończoność trudnych fragmentów.

• « poprz.
• nast. »